H like hitchhiking A jak autostop

Translation in progress

Najtrudniejszym momentem w podróży autostopem, zwłaszcza gdy jedzie się do dużych miast, jest wydostanie się z nich. To nas czekało podczas próby wydostania się z Budapesztu. Korzystając z podpowiedzi hitchwiki (Wikipedia dla autostopowiczów) ruszyłyśmy o ósmej rano metrem linii 3 do stacji Eceri. Stamtąd miałyśmy się kierować 800 metrów w dół, potem minąć jakąś stację schowaną za wielkim murem, by trafić na parking, gdzieś koło KFC. Niby mur był, nawet dwa, ale ukrytej za nimi małej stacji benzynowej już nie. A zamiast KFC widziałyśmy tylko McDonalda. Udało nam się jednak zlokalizować drogę, prowadzącą w interesującym nas kierunku, czyli do przejścia granicznego w Nadlac w Rumunii. Na stacji benzynowej koło „Maca” chyba nas wyśmiali jak usłyszeli, że chcemy się dostać na autostradę i że podróżujemy stopem. Nie wyśmiał nas jednak sympatyczny Węgier, który postanowił nas podrzucić do dużego parkingu dla tirów. Nawet nie czekałyśmy pięciu minut, gdy się zatrzymał. Kilkanaście kilometrów i już machałyśmy na tirowców na parkingu. Niecałe dziesięć minut i już rumuński kierowca wpadł w nasze sieci.

- Angielski? – pytamy

 - Nu. – zaprzecza nasz kierowca, ale kiwa ręką żebyśmy wsiadały.

 

Wygląda poczciwie. W kabinie dostrzegam zdjęcie jego z żoną i dziećmi. I od razu czuję się bezpiecznie. Pokazujemy mu mapę i okazuje się, że jedzie aż do Bukaresztu. Będzie też przejeżdżał koło naszego celu, czyli miasta Sybin. Nasza radość nie ma końca. Mamy jednego „stopa” do końca podróży. 

- Ile godzin? – pytam, mieszając wszystkie możliwe języki z migowym i obrazkowym na czele. 

Pokazuje, że osiem z dwiema pauzami. Potem się okazuje, że pauz nie ma w ogóle, a jedziemy dziewięć godzin. Trochę wolny ten nasz kierowca, ale za to cały czas posuwamy się do przodu. Nie marudzimy więc specjalnie.

Głowa mi jednak paruje, a mózg się lasuje, gdy próbuję z nim rozmawiać. Okazuje się, że „un poco” (po hiszpańsku „troszeczkę) mówi po hiszpańsku, i trochę po włosku, bo twierdzi, że te języki są najbardziej zbliżone do rumuńskiego. Język polski, zwłaszcza naszą gramatykę określa słowem „katastrofa”, które te słowo powtarza jeszcze kilkakrotnie, również w odniesieniu do polskiej policji i dziesięciokilometrowego korka, który cale szczęście stoi w przeciwnym kierunku.

W Hiszpanii jak się okazuje mieszka dwudziestoczteroletni syn Wasilija. Pracuje w turystyce. Żona Wasilija przebywa za to we Włoszech. W Rumunii trudno o pracę i dobry zarobek. Nasz kierowca nie narzeka, bo trasa jego ciężarówki zwykle biegnie przez Polskę, Niemcy, Włochy i Hiszpanię i często widuje rodzinę.

Wasilij faktycznie jednak tylko „un poco” mówi i rozumie po hiszpańsku, a ja produkuję się, żeby jak najprościej wyrażać myśli i zapytania. On jednak zwraca się do nas w głównej mierze w mieszance hiszpańsko–rumuńskiej. Jakoś udaje mi się wysupłać sens jego słów, choć nie zawsze. Jemu z moich wypowiedzi chyba ten sens już trudniej wyłuskać. Mózg mi paruje. Czuję się jak podczas pierwszych dni pobytu w Gwatemali – po kilku godzinach jestem wycieńczona rozmową. Przysypiam trochę na łóżku, choć plecaki marnie sprawdzają się w roli poduszek. 

Dziewięć godzin w jednym samochodzie to sporo czasu. Zamiast o 18 naszego czasu (okazuje się, że w Rumunii czas jest przesunięty o godzinę do przodu), jesteśmy w pobliżu Sybina o 19.30 (naszego czasu). Całe szczęście przed nami tylko 3 km na piechotę do centrum miasta. Nie musimy walczyć z autostradą i próbami wydostania się z niej. Ulga. Próbujemy jednak w drodze zatrzymać jakiś samochód. Udaje się. Całe szczęście, bo już zmierzcha, a my nie mamy ani hosta, ani zarezerwowanego hostelu. Mamy tylko spisany adres. 

– Gdzie chcecie jechać? - pyta sympatyczna babeczka.

– Hostel Sibiu Travelers na Tailor Strada – mówię, ładując się na przednie siedzenie. Aga siedzi z tyłu przywalona dwoma wielkimi plecakami.

Kobieta wyciąga telefon i dzwoni do kogoś z pytaniem o ulicę, postanawia nas podrzucić pod sam hostel. Znów nasza radość nie ma granic, bo odpada nam włóczenie się w nocy po mieście. Okazuje się, że nasza zbawczyni niedawno wróciła z urlopu z Polski, gdzie bardzo jej się podobało. Poleca nam jeszcze na koniec typowe dania kuchni rumuńskiej, których powinnyśmy spróbować.

Hostel zaskakuje mnie zorganizowaniem i porządkiem. Sympatyczny Holender, który jest właścicielem od razu daje nam mapy i wszystko wyjaśnia. Agnieszka już nawet go ze zmęczenia nie słucha, tylko w amoku szuka kubka i kawy, o której marzyłyśmy całą drogę.

Biegnę jeszcze do sklepiku na rogu i produkuję się znów w mieszance dziwnych języków.  

– Niemka? – pyta sprzedawca.

– Polka – odpowiadam.

– No przecież ja rozumiem po polsku. – Na to sprzedawca mówi niemal płynną polszczyzną.

Wybucham śmiechem. Mężczyzna twierdzi, że sporo ludzi w Rumunii rozumie polski i że łatwiej nam się będzie tu dogadać w naszym języku niż jakimkolwiek innym. Chociaż znów pada słowo „katastrofa” w odniesieniu do naszej gramatyki. 

– Kończę o 21. Zapraszam was tu do baru na rumuńskie piwo? Wódeczkę?

O, rany i jak tu odmówić? Okazuje się, że łatwe to nie jest. Na cholerę był mi ten pomidor do kolacji!

Udaje się całe szczęście jakoś wykręcić zmęczeniem. Bo zmęczone faktycznie jesteśmy. Szczerze to padamy ze zmęczenia…znowu, ale zamiast położyć się spać, planujemy dalszą podróż. Wiemy, że Rumunia nas zachwyci, choć podczas kilkugodzinnej jazdy widziałyśmy tylko rozpadające się domki, syf na poboczu i ruiny. Jesteśmy jednak pewne, że to nie wszystko, co nas tu czeka.

B like a Budapest B jak Budapeszt

Translation in progress

Ranek w Budapeszcie przywitał nas deszczem. Do autostopu mamy nawet szczęście, ale do pogody już nie, pomyślałam, wyglądając przez okno mieszkania Aleksandry. Wychodziło ono na wewnętrzne betonowe podwórko starej, odrapanej kamienicy. Bardzo klimatycznie. Czułam się jak na warszawskiej Pradze lat siedemdziesiątych. Chociaż co ja tam wiem, skoro na Pradze nigdy chyba nie byłam.

Praskie kamienice

Deszcz nam jednak nie straszny. Mamy w końcu zaplanowany w stolicy Węgier tylko jeden dzień. Wyposażone w kurtki przeciwdeszczowe i płaszcze ruszamy na zwiedzanie. W sumie to tylko lekki deszczyk, stwierdziłyśmy, wychodząc z domu. Nasza gospodyni chciała nam dać klucze do mieszkania, gdybyśmy chciały wrócić wcześniej, ale wiedziałyśmy, że przed nią na pewno nie będziemy. W końcu tyle mamy do zobaczenia.

Deszczyk, powoli zaczął zamieniać się jednak w deszcz, aby po dłuższej chwili, gdy odeszłyśmy już kilkaset metrów od mieszkania, zamienić się w ulewę. Blisko godzinę spędziłyśmy, chowając się pod drewnianą instalacją przy głównej ulicy. 

Wejście na Łańcuchowy Most

Przypatrywałyśmy się przebiegającym przechodniom, którzy spieszyli do domów, by w swoich bezpiecznych czterech ścianach ukryć się przed nieciekawą aurą i tym, którzy schronienie znaleźli w przytulnym wnętrzu kawiarni przy ciepłej herbacie. My skupiłyśmy się na przeglądaniu przewodnika i próbach zlokalizowania naszego położenie na miniaturowej mapie, którą miałam załadowaną na czytniku wraz z mało dokładnym przewodnikiem. Swoją drogą czytnik to fajna sprawa w podróży. Zamiast dziesiątek książek i kilkunastu lub kilku kilogramów, zaledwie kilkaset gram. Wszystkie kraje „upakowane” w cieniutkiej ramce. Dokładniejsze zbadanie mapy jednak na tym sprzęcie to trudne zadanie.

Łańcuchowy Most

Aleksandra zapewniała nas, że wzdłuż ulicy Andrassy, niemal na każdym kroku rozdają turystom mapki. Ze względu na deszcz nie było jednak nikogo. A bez planu miasta trudno nam było gdziekolwiek dotrzeć. Aby zacząć zwiedzać, musiałyśmy go zdobyć. Nie mając go, nie mogłyśmy jednak odszukać informacji turystycznej, w której byśmy nim zostały obdarowane – zamknięte koło. Przypadkiem jednak, błądząc po ulicach, trafiłyśmy na pierwszy punkt na trasie zwiedzania, czyli budynek Parlamentu. Niesamowity. Początkowo myślałam, że to katedra, choć krzyża żadnego dostrzec nie mogłam. Zaczepieni przez nas turyści wyprowadzili nas z błędu. Niestety budynek był w remoncie i cały teren wokół był rozkopany i otoczony siatką, uniemożliwiającą, bliższe podejście i przyjrzenie się mu. (Generalnie Budapeszt wygląda jak Polska przed Euro – wszystko w budowie. Zamek Budy i kilka miejsc na jego wzgórzu również.)

Baszta Rybaka

No, dobra. Widziałyśmy Parlament i co dalej? Potrzebujemy mapy, bo inaczej nigdzie nie dotrzemy. Kierowani przez wciąż to nowych przechodniów w końcu dotarłyśmy do Łańcuchowego Mostu (Chain Bridge), który miał nas doprowadzić wprost do Wzgórza Budy.

Nie chcę Was zanudzać opisami budynków, bo większość albo była w Budapeszcie albo będzie, ale muszę przyznać, że most zrobił na mnie wrażenie. Wejścia na niego strzegą dwa wielkie lwy. Most jest przepiękny i czułam się na nim podobnie jak na Moście Karola w Pradze. W ogóle Budapeszt przypomina mi Pragę. Jest tak samo niesamowity i klimatyczny. Takie same ulice, uliczki, strzeliste budynki, odrapane kamienice, rzeka oddzielająca jedną część miasta od drugiej i kilka mostów łączące je na powrót ze sobą. W Budapeszcie, tak jak w Pradze można zakochać się od pierwszego wejrzenia. I już w pierwszej godzinie (mimo deszczu) żałowałam, że spędzę tu tylko jeden dzień i wiedziałam, że na pewno tu wrócę. I to pewnie jeszcze nie raz.

Mathias Church

Czasu w mieście nie marnowałyśmy. Tak naprawdę to pierwszą dłuższą przerwę zarządziłyśmy dopiero po sześciu godzinach chodzenia. Obejrzałyśmy dokładnie Basztę Rybaka (Halászbástya), Wzgórze Budy, przepięknemu kościołowi św. Macieja rzuciłyśmy okiem na Zamek Królewski, piękne budynki muzeów na wzgórzu i powędrowałyśmy dalej ku Wzgórzu Gellert, Cytadeli i pomnikowi Wolności. Na szczyt wspinałyśmy się po kilkudziesięciu schodach wśród zielonych drzew, które chroniły nas przed parzącym słońcem (tak, tak słońce w końcu wyjrzało zza chmur). Nasze nogi odczuwały już te kilka godzin wędrówek, a organizm niedoładowywany na bieżąco węglowodanami tracił na sile. Widok na Budapeszt ze szczytu, na którym wznosiła się Cytadela wynagrodził nam jednak trudy. Przy siłach utrzymywała nas jeszcze myśl o Drum Internet Cafe (Dob utca 2), czyli knajpce, którą ktoś polecał na forum o Budapeszcie. Serwowano tam piwa smakowe: truskawkowe i o smaku czarnego bzu. 

Widok z Gellert Hill

Dość szybko udało nam się ją odnaleźć. Znajdowała się bowiem niedaleko jednej chyba z najsłynniejszych ulic w Budapeszcie, czyli Váci utc. Piwo o smaku czarnego bzu powaliło nas na kolana, w sensie oczywiście smakowym, a nie swoją mocą. Cena jak na centrum stolicy też rewelacyjna – 0,5 litra 5,5 zł. Początkowo miało być tylko piwo. Przypomniałyśmy sobie jednak, że w końcu wypadałoby coś zjeść i chciałyśmy spróbować czegoś miejscowego. Zainteresował nas langosz – typowy węgierski chleb z mąki, utłuczonych ziemniaków z różnymi dodatkami, smażony na głębokim tłuszczu. My wybrałyśmy z cebulą, czosnkiem i serem – taka trochę tłusta węgierska pizza :) Opinie co do jego smaku były podzielone. Jak dla mnie nic specjalnego, ale węgierska ciepła zupa gulaszowa (ciepła – słowo klucz) dobrze zrobiła mojemu żołądkowi, pozbawionemu od trzech dni ciepłych posiłków.

Pomnik Wolności

Blisko dwie godziny odpoczywałyśmy, delektując się piwem brzozowym, i przyglądając się zgiełkowi ulicy. Naszym nogom w tym czas wróciły siły i mogłyśmy wrócić do wędrowania tym razem po prostu, bez celu, uliczkami miast. Wróciłyśmy na Váci utc, by przejść się deptakiem, wypełnionym miejscowymi i turystami. Na tej ulicy mieści wiele knajpek, restauracji, eleganckich i sieciowych sklepów, księgarni, małych sklepików z pamiątkami, lodziarni i kawiarni. Panuje tu typowy turystyczny gwar, znany ze wszystkich popularnych deptaków miast.

Nie wiem skąd znalazłyśmy na to siły, ale do domu Aleksandry wróciłyśmy dopiero po dwunastu godzinach. Nie udało mi się dotrzeć tym razem do Zoo, które bardzo chciałam zobaczyć, ale będzie jeszcze okazja. Wieczór zakończyłyśmy na pogaduszkach z naszą gospodynią, która opowiadała o swoich pasjach i powodach, dla których postanowiła nas przyjąć do siebie. Okazało się, że byłyśmy jej pierwszymi couchsurferkami.