Mardi Gras Ostatki

“I am an archaeologist so if you fancy I can show you around Teotihuacan” I’m reading in the e-mail sent by one of the members of couchsurfing.com. “Why not” I thought. I would be stupid if I didn’t accept his offer. We are supposed to meet on Monday. Cesar is waiting for me in front of the hotel. “Are you sure that the ruins are available for visitors on Mondays” I’m writing an e-mail to him on Sunday. My guide book claims they aren’t open on that day. Cesar says that every person who wants to sightsee the ruins, asks him that question. I prefer visiting that place on Mondays as there aren’t many visitors in Teotihuacan on that day because everybody thinks it isn’t open. So the ruins are only for us. 

Teotihuacan

There are four people going with me. Cesar knows a lot interesting facts and amazing stories about that place. He gives us the detailed information about the places we’re passing by and I am sure Cesar knows more about Teotihuacan than the professional guides. Not only did he show us the centre of Teotihuacan but also took  us to the dwellings which aren’t visited by tourists.  

Teotihuacan used to be the most powerful ancient city in Middle America and today, that site is the largest archaeological site of pre-Columbian Mesoamerican culture. The name of that place means ‘the place where you become a god”. 

Pyramid of the moon

The Avenue of the Dead is the road which leads us to the largest pyramid. The Pyramid of the Sun is third  largest pyramid in the world (225 m across and 65 m high). There are 248 steps leading to the top of it so it is quite tiring to reach its top. But as soon as you are there, you forget about being exhausted, because the view from the pyramid is incredible and breathtaking. Well, for some people those steps should be called the Avenue of the Dead as some of us were barely alive after ascending the stairs.

When it comes to my visual impressions related to Teotihuacan, I wasn’t as beautiful as Tikal or Monte Alban. But I was impressed by its size and the precision of excavations. It is the only place I have visited where I could enter the real dwellings. In the Butterfly-Bird Palace where the priest used to live, I could admire the well-preserved murals. Never before could I see them. 

The avenue of the death

One may spot the difference between the ruins seen in Guatemala, Honduras and Mexico. As you may guess it is a result of the amount of money used for that purpose and different attitude towards the national heritage.

It took us quite a lot of time to see the ruins but we decided to take the opportunity of the fact that we were with a driver and go to Coyoacan district (in the nathuatl language, Coyoacan means the Land of Coyotes). The Museum of Frida Khalo is its biggest attractions of this part of the city, which I visited the following day on my own. 

Coyoacan is a district of the rich and for the rich. I found out about it when I wanted t buy my favourite mangos, sapotes and guayabas at the market. However, I quickly changed my mind when I heard the price which was three as much as I usually pay for those fruits.

During my stay in the capital city of Mexico, I also visited the Museum of Design where I felt as though I was in the paradise both literally and metaphorically as there are dead people in the paradise and in the museum I found myself in the land of the dead bodies. I am aware that for many people,  it is not what they would call the paradise but those who know me, know that I love skulls. So the Mexicans do, especially when  All Saints Day comes. I liked that place a lot and I wish I had more time to  see Museum of Popular Art and of Modern Art and museums of...... I could  make a list of all the places I wanted to visit in the capital but the time was running fast. So my conclusion after the third day was the same as those I had made on the first and second day of my visit here: I must come back here! 

The university library

I spent my last day enjoying the atmosphere of the city (definitely, not enjoying the air as Mexico is one of the most polluted countries in the world), shopping, eating delicious tacos, mangos which I devoured at least six pieces ( I must eat them a lot before coming back to my non-mango homeland) and of course chilles an nogada which I really wanted to try before I came to Mexico. I even planned to become a mango smuggler and smuggle my beloved fruit to Poland. I gave up my crazy idea although the fruit seller encouraged me to do as he knew a German guy who transported the fruits to Europe in his hand luggage without any legal consequences. While telling that story, he sounded confidentially as if we were talking about weapon smuggling. He advised me on packing and transporting the fruits and picturing the vision of my person eating juicy and sweet mangos in cold Poland. 

Design museum

However, I ate all three pieces of mangos I planned to smuggle for breakfast. I didn’t want them to be confiscated by a security officer at the airport. The last few hours of my last day were the worst and most difficult for me! It was ‘pack my luggage time! It required my patience, commitment and magical skills. I had to make my three pieces of luggage into two pieces that would weight max 33 kilos. At a guess, it was much heavier. I was repacking my stuff at least ten times, jumping on the backpack, trying to stuff as many things as possible. I was wandering what would happen to my ceramic scull in my cabin luggage being scanned. Well, the security officer asked me politely to open my bag and said to me ‘You’re taking a skull with you, aren’t you?” He didn’t want me to unwrap it. 

He checked the size, concluded it was too small to be a human skull and let me through the gate. After three hours of packing, jumping, putting spells and threats, I finally managed to zip my backpack and pack the other bag. Unfortunately, I had to leave some items and my trousers  at the airport as my magical powers were too weak. My packing intuition failed this time.

When I got off the taxi in front of the airport,  I looked at the panorama of Mexico and  I felt a tear on my cheek. Reluctantly, I headed to the check – in – desk. But after a while, I was again in a good mood as I knew that someday I would return here. 
(transl. Ewa Bartłomiejczyk) 

„Jestem archeologiem, jeśli masz ochotę, mogę cię oprowadzić po Teotihuacan” czytam w mailu, który otrzymałam od jednego z członków couchsurfing.com. Czemu nie, myślę. Byłabym głupia, gdybym taką okazję zaprzepaściła. Umówieni jesteśmy na poniedziałek. Cesar ma podjeżdża po mnie pod hotel. „Czy jesteś pewien, że w poniedziałek ruiny są otwarte dla zwiedzających”, piszę jeszcze w niedzielę maila do niego. W przewodniku bowiem jak wół widnieje informacja, że w poniedziałek nieczynne. Tłumaczy, że każdy, z kim się umawia na zwiedzanie, zwraca się do niego z tym pytaniem. 

Teotihuacan - widok z Piramidy Słońca

A on właśnie woli jechać w poniedziałek, dlatego że wówczas w Teotihuacan jest w miarę pusto. I nie, dlatego że jest zamknięte, ale dlatego że wszyscy myślą, iż tak właśnie jest. Mamy więc całe ruiny niemal tylko dla siebie. Jedziemy w piątkę. Cesar to kopalnia wiedzy i niesamowitych historii. Tłumaczył z dokładnością, gdzie, co się znajdowało i jakie opowieści z danymi miejscami są związane. Myślę, że niejeden przewodnik, którego pierwszym i jedynym zawodem jest oprowadzanie turystów, nie ma takiej wiedzy jak nasz Cesar. Na dodatek zabrał nas jeszcze w jedno miejsce, poza centrum Teotihuacan do osad mieszkalnych, które mało, kto odwiedza. Żadne wycieczki zorganizowane z turystami tu nie docierają.

Piramida Księżyca

Teotihuacan dawniej było największą potęgą w całej Ameryce Środkowej, a dziś jest największym odkopanym ośrodkiem prekolumbijskiej kultury Mezoameryki. Sama nazwa oznacza tyle, co „miejsce, w którym zostaje się bogiem”. Od wejścia do miasta wędruje się przez dwa kilometry Drogą Umarłych, prowadzącą do najważniejszej z piramid. Piramida Słońca jest trzecią największą na świecie (jej podstawa to 220 m na 225 m, wysokość 65 m). Wejście na nią jest wymagające – około 248 stopni, ale widok rekompensuje wysiłek. Dla niektórych to właśnie to wejście powinno być nazwane Drogą Umarłych, bo niektórzy prawie się wykończyli, wspinając na szczyt.

Ogólnie Teotihuacan nie wywarł na mnie tak silnego wrażenia jak Tikal czy Monte Alban pod względem urody rzecz jasna. Natomiast zrobił wrażenie pod względem wielkości, a także dokładności wykopalisk. Jest to jedyne miejsce, z tych, które ja odwiedziłam, gdzie miałam możliwość wejścia do prawdziwych mieszkań. 

Droga Umarłych

W Pałacu Motyla-Ptaka, w którym kiedyś mieszkali arcykapłani, mogłam oglądać świetnie zachowane malowidła ścienne, podobnie jak i w Pałacu Jaguara. Nigdzie indziej nie było to możliwe. Widać różnicę miedzy ruinami w Gwatemali, Hondurasie i Meksyku. I oczywiście wiadomo, z czym to jest związane. Z pieniędzmi. Choć pewnie z innym podejściem do dziedzictwa narodowego również.

Zwiedzanie ruin zajęła nam sporo czasu, ale jak już mieliśmy kierowcę, to postanowiliśmy go wykorzystać i wybrać się do dzielnicy Coyoacan (w języku nahuatl Coyoacan oznacza „Krainę Kojotów”). Największą atrakcją tego miejsca jest Muzeum Fridy Khalo, które odwiedziłam już jednak następnego dnia sama.

Coyoacan to dzielnica bogatych i dla bogatych, o czym przekonałam się na targu owocowo-warzywnym, gdy postanowiłam zaopatrzyć się w zapas moich ukochanych mango, zapote i guajaby. Pomysł zapasów się skurczył, a właściwie ograniczył do zera, gdy zaśpiewano mi kwotę trzy razy wyższą niż tę na zwyczajnym targu w centrum.

Mural na Bibliotece Uniwersyteckiej

Podczas mojego pobytu w stolicy udało mi się jeszcze tylko odwiedzić Muzeum Designu, w którym poczułam się jak w raju, w sumie w znaczeniu przenośnym i dosłownym, bowiem w raju ludzie są nieżywi, a tu znalazłam się wśród trupów. Wiem, że dla wielu marny to raj, ale kto mnie zna, wie, że uwielbiam trupie czaszki, podobnie jak i Meksykanie, czemu dają wyraz zwłaszcza w Dzień Zmarłych. Bardzo mi się to miejsce podobało i żałowałam, że zabrakło czasu na Muzeum Sztuki Popularnej, zresztą nowoczesnej też i jeszcze na muzeum… W sumie to mogłabym tak wymieniać bez końca, bo jest tego trochę w stolicy. Wniosek z dnia trzeciego jest podobny do tego z drugiego i z pierwszego: Muszę tu wrócić.

Ostatni dzień właściwie zleciał mi na wdychaniu atmosfery miasta (bo raczej nie powietrza. Meksyk jest jednym z najbardziej zanieczyszczonych krajów), na zakupach, delektowaniu się pysznymi tacos, mango, których wcięłam chyba z sześć (w końcu musiałam się nimi najeść na zapas) i przepysznym chilles en nogada, na które miałam już chrapkę zanim przyjechałam do Meksyku. 

Muzeum Designu

Mango planowałam jakoś przemycić do Polski, ale w końcu zarzuciłam pomysł, choć pan na targu, z którym popłynęłam w rozmowę na temat Polski i różnicy z Meksykiem, namawiał mnie, że mogę podjąć się tego przemytu, bo ponoć zna jakiegoś człowieka z Niemiec, który woził nawet w podręcznym bagażu owoce do Europy i nic mu się nie stało. Gdy to opowiadał, przyjął konfidencjonalny ton, jakbyśmy, co najmniej o przemycie broni rozmawiali. Niezły plan już uknuliśmy, pan doradzał jak najlepiej mango zapakować i roztaczał przede mną cudowne wizje zajadania się soczystym miąższem za złotówkę, w zimnej Polsce, w której mango za kilogram kosztuje 15 zł. Planowane przemytnicze trzy sztuki spożyłam jednak na śniadanie. Nie chciałam, by w razie „łapanki” zmarnowały się. 

Palacze! - tak będziecie wyglądać :)

Ostatnie kilka godzin dnia ostatniego, a dokładnie trzy z nich były najtrudniejsze. Wymagały ode mnie cierpliwości, zaangażowania i nie lada umiejętności, niemal cudotwórczych, a przynajmniej opanowania jakiś sztuczek magicznych. Przyszedł czas na pakowanie! Musiałam sprawić, by trzy bagaże, zmieniły się w dwa, a jeszcze, by nie przekraczały wagi 33kg. Na oko ważyły więcej. Przepakowywałam chyba z dziesięć razy wszystko, upychałam, dociskałam, skakałam po plecaku, chcąc dopchnąć tu jakąś podeszwę, tu koszulkę, tu czaszkę, oczywiście ceramiczną. Z tą czaszką to w ogóle zastanawiałam się jak to będzie fajnie wyglądać, gdy będą przepuszczać mój bagaż podręczny przez skaner. Ale pan grzecznie przepuścił, a potem kazał mi tylko otworzyć torbę do wglądu i upewnił się: „Co czaszeczkę wieziemy?”. Nie kazał rozpakowywać z papieru. Sprawdził tylko wielkość, stwierdził, że na ludzką za mała, i kazał się zabierać. Po trzech godzinach rzucania zaklęć, uroków i gróźb, mimo ze pot się ze mnie lał jak po kilkugodzinnym bieganiu, w końcu udało mi się zamknąć plecak i zapakować drugą torbę. Marny jednak ze mnie magik, bo część rzeczy byłam jednak zmuszona, zostawić. Straciłam też cenną umiejętność, a może to chwilowa niedyspozycja była. Popsuła mi się waga w oczach i na lotnisku musiałam jeszcze wyrzucić jakieś drobiazgi i jedne spodnie, ale co zrobić, takie uroki podróżowania.

Gdy wysiadłam z taksówki przed lotniskiem, jeszcze raz ogarnęłam wzrokiem Meksyk, łezka się w oku zakręciła i powłócząc nogami ruszyłam na odprawę. Za chwilę jednak się ożywiłam, bo przecież jeszcze tu wrócę.

With a visit to Grasshopper Hill Z wizytą na Wzgórzu Koników Polnych

I’ve survived. Barely, barely but I am still alive. Luckily, the heat in my non air-conditioned room with a window overlooking the corridor didn’t kill me. But it wasn’t the nicest night in my life. As I couldn’t sleep (good for me as I had more time for sightseeing), I set off early in the morning. It was worth not sleeping whole night to see the empty streets. In  the middle of the day I would have problems with moving because of the crowds of people wandering in the streets. 

I went to a part of the city called Chapultepec, following the instructions given me by a lady from a tourist information. Bosque Chapultepec is a forest but I would call it a well-organised huge park where thousands of people relax at the weekends. At about 9 am, the park was empty. The Mexicans like having a lie-in. It is not surprising as the life here starts late in the evening. I decided to see the Zoo first in the morning so that not to get a sunstroke and then to have a stroll in the forest hiding in the shadows of the trees and pay a visit to the National Museum of Anthropology. I hoped to get a free admission as it was Sunday. Well, I made my Sunday the Day of Museums after finding out that Sunday is a admission free day. 

Unfortunately, it turned out that only the Mexicans are allowed to enter museums for free. So my Day of Museums appeared to be the worst day for visiting museums as I had to pay for tickets and there were plenty of people everywhere. But I couldn’t change my plan as I was running of time and it was the only day I could see museums – the next opportunity would be during my next visit to that country. Honestly, my visit to Grasshopper Hill (that is the name of the forest when you translated it) on Sunday was a bad idea. I knew I could meet a lot of people but I didn’t know there would be THOUSANDS of them. Apart from inhabitants of the city walking and enjoying their Sunday, there were also  hundreds of street stalls everywhere. 

 All the paths in the park (which isn’t small – I has an area of 4 km2) were padded with booths and stalls with food, balloons, T-shirts, sunglasses and all kind equipment one may find useful during a weekend walk. Not only is there a zoo in the park but also a few museums, a lake, a castle, a botanical garden, special picnic spots and many other attractions.

Having in mind my experience from the visit to the zoo in Guatemala, I was a little afraid of going to the zoo in Mexico City. But I hoped that the Mexicans would treat animals in more humanitarian and humane way as it is a more developed and civilized country. I was approaching the gates leading to the zoo slowly. In the distance, I saw a several security guards searching the backpacks. What’s going on? I thought. What are they looking for? I asked myself. I stepped closer and asked them where I could buy a ticket. To my surprise, the entrance was free of charge.  

It was the first time I hadn’t paid for the entrance to the zoo and that fact wasn’t encouraging. If you don’t have to pay, the living conditions for animals must be awful. Fortunately, I was wrong. Well, the Mexican zoos is no patch on the zoo in Gdansk, but its area is really well-maintained, clean and animals have big cages.

Let me explain the issue of backpacks and bags. People from Europe consider such countries as Mexico, Salvador, Honduras as backward countries. Surprise, surprise! In our zoo, people are continually feeding the animals although they can read on the special sign “Do not feed animals’. Can’t they read?. 

So every time I am in the zoo I must tell the people not to do it. In Mexico, they found the solution to that issue. You are not allowed to bring food to the zoo. You can have only one bottle of water with you. There is a special area with food stalls and the zoo workers catch people who want to take food away from that zone. So the problem with feeding animals does not exist. When it comes to animals in the zoo, most of them I have seen before. However, there were a few I hadn’t seen. The Mexican zoo is one of the zoo in the world which have a population of giant pandas. I also found a Mexican hairless dog (Xoloitzcuintle) interesting. It is also called an Aztec dog. It is the only living breed of pre Spanish breeds which has its origins in Aztec times. I must say that dog is really uglyJ (I wasn’t able to take a photo of it) but I’m sure its ugliness must have its fans, though. 

 There are many legends related to that breed. One of them is that the Aztecs believed that those dogs accompany the souls of the dead people on their way to Mictlan that is the Aztec hell. They also claimed that the skin of the dogs could treat their rheumatism and relieve the stomach ache. All those beliefs did not deter them from eating the dogs’ meat as it was considered to be a delicacy.

When I left the zoo, it started swarming with people. I had an impression that the half of Mexico City population came to that place. Barely had I managed to get to the building of the museum.  Finding the museum wasn’t an easy task as its entrance was on the other side of the forest.

The Mexican Museum of Anthropology is claimed to be one of the most important in the world. I would also add it is one of the biggest as one would need a few days to see and read about all exhibits  (and with my knowledge of Spanish – two weeks). The construction of the museum, its building and its square where there is a big umbrella-shaped fountain are really impressive. The building is divided into a number of rooms. 

In each of the room one can learn about the artefacts, traditions and history of each Mexican cultures that is the Zapotec, Maya, Aztec and Mixtec cultures and many others. The museum has a lot of treasures such as the jade- turquoise Teotihuacan death mask, the replicas of which are sold at every corner in whole Mexico. Visiting the museum was quite exhausting for me as I had to force my brain to understand Spanish inscriptions. What’s more, I had been walking for four hours all the time before coming to the museum. So after a four-hours visit to that place me and my legs felt really tired. I sat on the bench on the main square and admired the water floating from the 11-meters ‘umbrella’.

Quetzalcoat - The god of water

I wanted the time to stop but it was running fast. There were only two days left in Mexico and although there were much more attractions in Bosque Chapultepec, I couldn’t enjoy them, at least not this time. ‘Next time’ I kept telling myself when I got on the crowded underground train. I must come back here, mustn’t I?

Przeżyłam. Ledwo, bo ledwo, ale jednak żyję. Mimo obaw, upał w moim nieklimatyzowanym pokoju, z oknem, wychodzącym na korytarz budynku, nie zabił mi. Noc jednak nie należała do najprzyjemniejszych. Jako że spać się specjalnie nie dało (co w sumie było mi na rękę, bo czasu na zwiedzanie nie miałam wiele) z samego rana zabrałam się za realizację planu. Warto było nie przespać nocy, by zobaczyć, świecące pustkami ulice. W ciągu dnia trzeba się przedzierać w centrum i na placu głównym przez dzikie tłumy. 

Ulica Isabel la Catolica z rana

Niedzielnym porankiem wędrowałam spokojnie. Poinstruowana dzień wcześniej przez panią z informacji turystycznej, wybrałam się do części miasta, zwanej Chapultepec, a konkretnie do Bosque Chapultepec, czyli lasu, choć bardziej jest to świetnie zorganizowany i ogromny park, który służy setkom, a raczej nawet tysiącom osób do weekendowego odpoczynku. Przed dziewiątą rano w parku panowały, podobnie jak i na ulicach, pustki. Widać, że Meksykanie lubią pospać. W sumie nic dziwnego, skoro też zaczynają tak naprawdę żyć dopiero wieczorami. Wykalkulowałam, że do południa najlepiej będzie pozwiedzać ZOO, by nie narażać się na udar słoneczny, a potem pospacerować po lesie, ukrywając się trochę w cieniu drzew i udać się z wizytą do słynnego Muzeum Antropologii. Miałam nadzieję na niedzielną darmową wejściówkę do niego. W ogóle przed przyjazdem do stolicy, po wyczytaniu informacji o gratisowym niedzielnym wstępie do niemal wszystkich muzeów, niedzielę uczyniłam momentalnie Dniem Muzeów. 

Pomnik Niepodległości

Wstęp okazał się jednak wolny jedynie dla mieszkańców Meksyku, tych oczywiście z zameldowaniem. I tak dzień muzeów okazał się fatalnym dniem na odwiedziny, bo nie dość, że musiałam i tak zapłacić za bilet, to byłam zmuszona zwiedzać w towarzystwie niewyobrażalnego tłumu. Plan jednak miałam już ściśle wytyczony i jeśli nie w niedzielę bym odwiedzała muzeum, to chyba dopiero podczas następnego pobytu w Meksyku. W ogóle wypad na Wzgórze Koników Polnych (tak w tłumaczeniu  nazywa się ów las) w niedzielę był słabym pomysłem. Wiedziałam, że mogę się tam spodziewać sporo ludzi, ale jakoś w przewodniku nie doczytałam, że w sobotnie i niedzielne popołudnia park „zapełnia się TYSIĄCAMI mieszkańców”. Oprócz mieszkańców spacerujących i korzystających z rozrywek, park zapełniał się również setkami straganów. 

Wszystkie ścieżki parku, który do małych nie należy (cztery kilometry kwadratowe) były wręcz wyścielone budkami i stoiskami z jedzeniem, balonikami, koszulkami, okularami i każdym sprzętem, który może okazać się niezbędny podczas weekendowego spaceru. W parku oprócz ZOO, znajduje się kilka muzeów, jezioro, ogród botaniczny, zamek, masa miejsc piknikowych, z których Meksykanie bardzo chętnie korzystają i wiele innych atrakcji. 
Nauczona niezbyt przyjemnym doświadczeniem z gwatemalskiego ogrodu zoologicznego, trochę obawiałam się wizyty w meksykańskim parku zwierząt. Miałam jednak nadzieję, że Meksyk, jako bardziej rozwinięty i trochę bardziej cywilizowany, ma również bardziej humanitarne podejście do naszych mniejszych przyjaciół. Kroczyłam więc nieśmiało w stronę zoologicznych bram. Już z daleka zobaczyłam kilkunastu ochroniarzy, którzy przyglądali się zawartości plecaków, wchodzących osób. Co jest?, pomyślałam. Czego oni szukają? Podeszłam do jednego z panów i grzecznie spytałam, gdzie mam kupić bilet. Jakież było moje zaskoczenie, gdy wstęp okazał się bezpłatny. 

Pierwszy raz spotkałam się z czymś takim i powiem szczerze, że nie napawało mnie do optymizmem. Skoro wejście jest niepłatne, to i warunki, w jakich żyją zwierzęta na 100% są fatalne. Myliłam się jednak. Wprawdzie naszemu gdańskiemu Zoo to meksykańskie do pięt nie dorasta, ale teren fantastycznie zagospodarowany, czysty, w większości ze sporymi klatkami dla zwierząt – okazał się przepiękny. 
Nie wyjaśniłam, po co było to sprawdzanie plecaków i toreb. Europejczykom wydaje się, że takie kraje jak Meksyk, Salwador, Honduras to kraje zacofane. A tu niespodzianka. W porównaniu z Meksykiem, Polska wypada blado. W naszym trójmiejskim Zoo wciąż muszę się denerwować na głupich ludzi (a może analfabetów?) którzy nie rozumieją napisów „Prosimy nie karmić zwierząt”. 

Standardowo za każdym razem, gdy odwiedzam nasze ZOO, przy klatce z małpami, muszę kogoś napominać, by tego nie robił. W Meksyku postanowili sprawę z ewentualnym karmieniem rozwiązać inaczej. Do Zoo nie wolno wnosić jedzenia, jedynie butelkę wody. Owszem, na terenie znajdują się restauracje, ale strefa gastronomiczna ma osobno wydzielony teren i wszędzie kręcą się pracownicy, którzy pilnują by z tego terenu żadne jedzenie nie zostało wyniesione. I tak problemu z dokarmianiem zwierząt nie ma. Meksykanie mocno zapunktowali u mnie po tej wizycie. Jeśli chodzi o zwierzęta, to większość z nich widziałam już w innych ogrodach zoologicznych, ale i tu natknęłam się na kilka nowości. Okazuje się, że to zoo jest jednym z niewielu, którym jeszcze udało się utrzymać populacje pand wielkich. Ciekawostką był też dla mnie pies meksykański (Xoloitzcuintle), zwany też nagim czy meksykańskim lub psem azteckim. Jest to jedna z wciąż jeszcze żyjących ras prehiszpańskich, której czasy sięgają wstecz, co najmniej trzech tysięcy lat, pamiętając jeszcze rządy Azteków. Muszę przyznać, że jest strasznie brzydki :)(nie udało mi się go jednak sfotografować), ale dzięki tej brzydocie jestem pewna, że znalazłby wielu wielbicieli. 

Fontanna na placu muzeum

Po dziś dzień krąży mnóstwo legend, związanych z tą rasą, m.in. Aztekowie wierzyli, że psy te towarzyszą duszom zmarłych w drodze do Mictlan, czyli azteckiego piekła. Uważali również, że skóra psów pomaga pozbyć się reumatyzmu i daje ulgę w przypadku bólu brzucha. Wszystkie te wierzenia nie przeszkadzały im w konsumowaniu ich mięsa, które było niezwykle cenionym przysmakiem. 
Gdy opuszczałam ogród, zaczęło się w nim właśnie roić. Wejście w parkowe alejki przyprawiło mnie o palpitacje serca. W ciągu zaledwie dwóch godzin zgromadziła się na nich chyba połowa Mexico City. Ledwo przecisnęłam się w stronę muzeum. Najpierw jednak musiałam je znaleźć, co nie było taką łatwą sprawą, zwłaszcza, że wyjście z Zoo było z innej strony niż wejście i stało się to przyczyną mojego lekkiego zagubienia, co oczywiście nie jest niczym dziwnym. 
Meksykańskie Muzeum Antropologii jest ponoć jednym z najważniejszych na świecie. Z całą pewnością jest również jednym z największych, bo żeby obejść je dokładnie z uważnym wczytaniem się we wszystkie informacje, potrzebne byłoby kilka dni, a z moją znajomością hiszpańskiego ze dwa tygodnie. Muzeum już samą konstrukcją i budynkiem robi wrażenie, a także placem głównym, na którym stoi coś na wzór wielkiego parasola=fontanny. Budynek podzielony został na kilkanaście sal. 

W każdej z nich można zapoznać się z pamiątkami, tradycjami, historią poszczególnych kultur meksykańskich: Zapoteków, Majów, Azteków, Misteków i wielu innych. Muzeum zawiera mnóstwo skarbów, m. in. słynną jadeitowo-turkusową pośmiertną maskę z Teotihuacan, której imitację sprzedaje się niemal na każdym rogu w całym Meksyku. Muszę przyznać, że oglądanie zgromadzonych zbiorów było bardzo wyczerpujące. Mózg pracował na najwyższych obrotach, by zrozumieć hiszpańskojęzyczne podpisy, nie wspominając o nogach, które po ponad czterogodzinnym chodzeniu jeszcze przed dojściem do muzeum, już były zmęczone. Kolejne cztery godziny muzealne wykończyły mnie całkowicie. Usiadłam więc na ławeczce na placu głównym i z zachwytem wpatrywałam się w kurtynę wody, ściekającą z jedenastometrowego „parasola”. 

Quetzalcoatl, czyli Bóg Wody

Chciałam by czas się zatrzymał, a tymczasem skurczył mi się  on w tempie ekspresowym. Zostały mi tylko dwa dni w Meksyku i choć Bosque Chapultepec miał jeszcze wiele atrakcji do zaoferowania, ja niestety miałam już, tym razem przynajmniej, z nich nie skorzystać. Następnym razem, powtarzałam sobie, wsiadając do zatłoczonego metra. Bo przecież muszę tu wrócić, prawda?!