Lake District Przez krainę jezior idąc...

San Miguel Island doesn’t have as many fantastic trekking trails as Madeira does. There aren’t many beautiful summits too but if one wants to find nice trails to walk, he will find it. Just after ‘the whales which weren’t there’ trip, we found one, a really nice trail. We didn’t go far away. Only four kilometres from the capital. The Rocha da Relva trail, leading along the cliff, is short and it takes about 3 hours. 

The trail is very picturesque. You can admire the views of the navy blue ocean on one side and sandy rocks on the other side. The greenness of grass and bushes, small houses on the cliff slopes and its tiny gardens. On the trail we met only one couple who were tourists and a few local people. I was wondering  how they lived here. They have beautiful views, peace and quiet but it is not enough to function. For instance how to get to your house? It is impossible to do it by car as the path is narrow, steep and serpentine. I guess they might not use cars at all or leave them in the upper part of the road and continue their journey on bikes, horses or small vehicles. Or maybe they don’t have problems with communing to work as they earn a living working in the fields? Besides, the Portuguese are said not to be a hard-working nation. And here, on the Azores, they have plenty food growing on the lands. So why to work?

There are two options to choose. On a half a way,  you  come to a fork in the track where you can turn left and descent, by a narrow, steep sandy path, to a stone terrace. It is a marvellous place. There are tables and chairs, carved in stone,  waiting for the newcomers. There is also a place for barbecuing and washing places and toilets. It is common for the Azores and Madeira too. Unlike in Poland, where such places are rare.

The return leads the same route, but it is quite difficult as you have to go up along steep and sandy path. You are about to breathe your last breath. 

There is also a nice walking trail around Lagoa das Furnas, nearby the town with hot springs. I wouldn’t call this trail a trekking one as it takes one hour and leads through the flat area. Walking along a blue lake with green trees reflecting in the water make you feel relaxed and calm. Because we didn’t have enough trekking trips, we decided to climb Pico do Ferro mountain which leads through a wild and luxuriant forest to the viewpoint on the top where one can admire the lake bathed in the sunlight.

On the Azores, public transport is also not tourist friendly. The buses run in the working hours of the inhabitants of the islands that is in the morning and late afternoon. As we didn’t want to wait three hours for the bus, we decided to hitchhike. The traffic isn’t heavy here and you can meet more rented cars packed with tourists rather than local cars. But we were lucky. We had been waiting 10 minutes when the car stopped. The driver was in a hurry as he was late. His family was waiting for him at the airport. So it was kind of him to take us. The journey was thrilling as the man didn’t use the brakes driving along serpentine roads. Well, people on the islands are really friendly and helpful. It is said they are never in a hurry so we were lucky we managed to meet a busy islander who disproved that theory :)

Lagoa das Furnas

We gave us a good kicking on the last day of our stay. After Madeira we planned to relax more. We even spent one day sunbathing or rather hiding in the shade under the bridge as the sun was unbearable strong and we aren’t keen on lying on the beach. But only one day. we couldn’t stand more :)

We went on a six hours trekking trip around two lakes: the blue and the red one. We had to come back there to check the colour of the water as on the second day of our stay, when we visited that place, the fog was so thick and it was so rainy that we barely see anything.

The trail leads on the top of the crater where two lakes are situated. This place is almost always shrouded in fog or clouds floating from one side to the other. The higher we went, the colder and wetter it was. When we went down, we were welcomed by the sun and warmth. Luckily, we managed to see two colours of the lakes. Incredible! They are situated next to each other but they aren’t separate lakes so how to explain two colours? There is a logical explanation for sure but I can tell you about the legend related to that place. It says that the lakes are made of tears coming from two unhappy lovers – a princess and a shepherd. One of them had blue eyes, the eyes of the second one were green. So the water has their colours. In fact, we discovered a trick. On one side of the crater where the viewpoint, Vista do Rei, is, we saw the blue colour, but on the other side of the crater, both lakes had the same green colour. 

What is it all about then? A marketing hook? Although the trekking itself lasted six hours, the whole trip took as almost 10 hours. It is because the journey to our starting point took us 1h40min (the lady from the tourist information claimed it would take 40 min). Then we had to wait 1,5h for the return bus, enjoying the Portuguese beer under the tree and next one hour journey to the hotel. All in all, I would recommend that trekking trip to everybody who will visit Sao Miguel Island.

            When it comes to towns on the island, they are all small and drowsy. But it doesn’t mean that nothing happens there. At the weekends, during our stay, there were a lot of festivities and celebrations but few people only. Even Vila Franca, the town where the cliff diving competition took place, wasn’t busy and crowded. If it was in Poland, there would be plenty of people, stalls and music, and here? Peace and quiet. 

The Botanical Garden in Ponta Delgada

The capital of the Azores is much more quieter and smaller than the capital of Madeira. In the marina there are many cafes, restaurants and travel agencies. But one won’t find here the hustle and bustle, typical for large cities. I really liked the buildings in Azorean towns. The buildings are black and white that is they are made of limestone and bazalt. Ermida da Mae de Deus is my favourite and the most beautiful building in Ponta Delgada. It overlooks the capital. The view is really nice at the sunset. The botanical garden was also impressive. They call that place Municipal Park (the admission for free). It is the most beautiful public urban park I have ever seen, full of stone buildings, secret passages, exotic plants and giant trees. 

Ermida da Mãe de Deus

I’m going to come back to Madeira. And to the Azores? Although I visited only one island out of nine, I’m not sure if I ever want to do it. I fell in love with Madeira and it is one of the most beautiful places I have ever seen but it is difficult for me to be so much enthusiastic about the Azores. But I saw only Sao Miguel so what I can say...

Useful information:

It is worth visiting this website  http://www.trails-azores.com/index.php?ilha=saomiguel. where you can find the detailed information about trekking trails. All the maps, bus timetables are also available in the tourist information office.

Important: you won’t find this information in the timetable. There are two buses to Furnas where the trail around the lakes begins, the first at 7;15 and the second at 9 am (it is a bus to Provocao). If you want to come back to Ponta Delgada, there is only one bus at 17:15.

The bus to Siete Cidades leaves at 8:25 on the weekdays. The return bus is at 16:25 (the bus to Ponta Delgada).

(trans. Ewa Bartłomiejczyk)

Wyspa Sao Miguel nie ma tak wielu fantastycznych tras trekkingowych jak Madera. Nie ma też tylu pięknych szczytów, ale okazało się, że całkiem przyjemne szlaki do spokojnej wędrówki jak ktoś chce, to tu znajdzie. Zaraz po „wielorybach, których nie było” jeden taki sympatyczny szlak znaleźliśmy. Nie wybraliśmy się daleko, bo zaledwie cztery kilometry od stolicy. 

Rocha do Relva

Szlak Rocha da Relva, prowadzący wzdłuż klifu jest krótki, wędrówka nim zajmuje mniej niż trzy godziny. Trasa jest niezwykle urokliwa. Z widokiem na granatowy ocean z jednej strony i piaskowe skały z drugiej. Z zielenią traw i krzewów, małymi domkami powciskanymi w zbocza klifu i mikroskopijnymi ogródkami. Na trasie spotkaliśmy zaledwie jedną parę, wędrującą podobnie jak i my, i kilku mieszkańców. Zastanawiałam się cały czas jak oni tu żyją. Na pewno z pięknym widokiem, w ciszy i spokoju, ale z dojazdem to tu jest naprawdę kiepsko. Samochodem raczej nie ma szans zmieścić się na wąskiej, nieregularnej, stromej i wijącej się drodze. Możliwe, że w ogóle nie używają samochodów do poruszania się albo zostawiają je gdzieś wyżej, a sami przesiadają się na rowery, konie albo inne mikroskopijne pojazdy, by dotrzeć do domu. 

A może problemów z dotarciem nie mają, bo ich jedyną pracą jest praca na ich ziemiach? Zresztą, podobno Portugalczycy to niezbyt pracowity naród. A tu na Azorach, na ziemiach, które niemal bez pracy dają w bród jedzenia? W sumie po co pracować?

Szlak daje dwie możliwości. W połowie drogi na rozwidleniu można skręcić w lewo i bardzo stromą, i trochę niewygodną, bo śliską piaszczystą drogą zejść na niewielki kamienny taras tuż nad brzegiem. Cudne miejsce, gdzie dla przybyłych czekają wykute w kamieniu stoliki i krzesła, sanitaria, a nawet miejsce z grillem. 

W ogóle na Azorach (podobnie było też na Maderze) niemal na każdym kroku natyka się człowiek na starannie zagospodarowane i czyste miejsca piknikowe. U nas nieraz jedzie się w długą trasę samochodem i nie ma się gdzie zatrzymać, by na świeżym powietrzu odpocząć, usiąść i zjeść zabrany w drogę prowiant. A tu na trafia się na nie, co chwilę.

Jako że powrót odbywa się tą samą drogę, jest niestety trochę ciężko, bo tą piaszczystą i mocno nachyloną drogą trzeba się z powrotem wspiąć. Można przy tym prawie wyzionąć ducha.

Lagoa das Furnas

Bardziej spacerowa trasa prowadzi wokół jeziora Lagoa das Furnas, w pobliżu miejscowości, posiadającej gorące źródła. Szlak ten trudno nazwać trekkingowym, bo prowadzi płaskim terenem i przeznaczony jest na niecałą godzinę. Spacer brzegiem niebieskiego jeziora z odbijającą się w niej zielenią drzew jest niezwykle kojący. Ponieważ nam brakowało jednak trekkingu,  postanowiliśmy dodatkowo wdrapać się na szczyt Pico do Ferro, który prowadzi przez dziki i niezwykle bujny las, by na samej górze na punkcie widokowym móc rzucić okiem na całe jezioro, skąpane w słońcu.

Na Azorach, podobnie jak i na maderskiej wyspie, wciąż trzeba mieć w pamięci rozkład jazdy autobusów, które i tu nie są przystosowane do przewozu turystów. 

Lagoas das Sete Cidades

Co w praktyce oznacza, że kursują w godzinach pracy mieszkańców, a więc w godzinach porannych, a następnie późno popołudniowych. Po zakończonej wędrówce zdecydowaliśmy się więc łapać stopa. Nie chciało się nam czekać trzech godzin. Choć ruch samochodowy nie jest tu specjalnie intensywny i głównie poruszają się na drogach samochody z wypożyczalni, zwykle załadowane po brzegi turystami, w miarę łatwo udało nam się złapać miejscowego. Nie czekaliśmy nawet dziesięciu minut. Kierowca zapewnił nam na koniec dnia mnóstwo emocji, gnając po serpentynach bez używania hamulców. Okazało się, że jest spóźniony na lotnisko, gdzie ma odebrać swoja rodzinę. Niezwykle miło z jego strony, że mimo pośpiechu zatrzymał się i postanowił nas podwieźć. Ludzie na wyspach są naprawdę bardzo życzliwi i pomocni. Podobno też nie spieszą się nigdy. Udało się więc nam raz spotkać takiego, co teorii tej zaprzeczył

Wiadukt w drodze na krater

 Ostatniego dnia postanowiliśmy dać sobie w kość. Po Maderze bowiem planowaliśmy trochę bardziej wypoczynkowo potraktować kolejny wyjazd. Trafił się nawet dzień leniuchowania i lekkiego plażowania. A dokładniej raczej ukrywania się przed słońcem w cieniu, pod mostem (tak, tak, pod mostem właśnie). Słońce bowiem smażyło niemiłosiernie, a my mimo że nad morzem mieszkamy, to wylegiwania się na plaży specjalnie nie lubimy.

Ostatniego zaś dnia ruszyliśmy na sześciogodzinną wędrówkę wokół dwóch jezior: zielonego i niebieskiego. Ponieważ drugiego dnia, gdy odwiedziliśmy to miejsce, okolica była tak spowita mgłą i tonęła w strugach deszczu, że ledwo było widać skrawek ulicy, a co dopiero leżące w dole jeziora, musieliśmy tam wrócić, by na własne oczy sprawdzić kolory wody.

Trasa wokół nich prowadzi koroną krateru, na dnie którego spoczywają różnokolorowe jeziora. Te okolice każdego dnia chyba spowija mgła, albo przelewające się z jednej strony na drugą, chmury. Im wyżej się wdrapywaliśmy, tym chłodniej i bardziej mokro się robiło. A potem schodziliśmy trochę w dół i wkraczaliśmy wprost w objęcia skwaru i promieni słonecznych. Dwa kolory jezior udało nam się jednak zobaczyć. Niesamowite! Leżą one obok siebie i nie są rozdzielone, więc jak wytłumaczyć różne kolory? Z pewnością wyjaśnienie istnieje. I chemik z łatwością by przed Wami je wyłuskał. Ja mogę tylko przytoczyć legendę, która mówi, że te dwa jeziora powstały z łez, wypłakiwanych za sobą przez dwoje nieszczęśliwych kochanków: księżniczkę i pasterza. A ponieważ jedno miało oczy niebieskie, a drugie zielone, takiego też koloru nabrały wody jezior. W rzeczywistości zwąchaliśmy tu jednak oszustwo. Choć z jednej strony krateru, gdzie mieści się punkt widokowy Vista do Rei dostrzegaliśmy ten niebieski kolor, to jednak z drugiej oba zbiorniki nabierały tego samego zielonego odcienia. Więc o co chodzi? Chwyt reklamowy?

Ogród botaniczny w Ponta Delgada

Choć wędrówka bez przerwy trwała tylko sześć godzin, to cała wyprawa trwała blisko dziesięć. A to, dlatego że poranna droga zajęła godzinę i czterdzieści minut, mimo przekonywań pana z informacji turystycznej, że zaledwie czterdzieści minut). Potem jeszcze tylko półtorej godziny czekania na autobus, które spędziliśmy miło pod drzewkiem na trawce, delektując się portugalskim piwem i znów godzinny powrót, całe szczęście inną trasą. Tę wędrówkę z pięknymi widokami i brodzeniem we mgle polecam każdemu, kto wybierze się kiedyś na wyspę Sao Miguel.

Jeżeli chodzi o miasteczka na wyspie, to wszystkie są niewielkie i "senne", co w praktyce oznacza, że niewiele się w nich dzieje. Choć to może nie do końca prawda, bo w weekendy, podczas naszego pobytu wciąż były organizowane jakieś obchody i festyny, ale ludzi na nich jak na lekarstwo. Nawet miasteczko Vila Franca, w którym odbywały się mistrzostwa w skokach Red Bulla, była w tym czasie jakieś niemrawe. U nas już by wszędzie były porozstawiane bary i parasole i wszystko tętniłoby życiem. A tu? Cisza.

Ermida da Mãe de Deus

Stolica Azorów, w przeciwieństwie do stolicy maderskiej, też jest dużo mniejsza i spokojniejsza. Życie skupia się na nabrzeżu, gdzie nie brakuje knajpek i restauracji oraz agenci turystycznych. Ale nawet i tu nie ma większego gwaru. To, co mi się najbardziej podobało we wszystkich miasteczkach to ich zabudowa. Niemal wszędzie taka sama: biało-czarna, czyli bazaltowo-wapienna. Moja ulubiona budowla w Ponta Delgada, a jednocześnie najładniejsze miejsce, to Ermida da Mãe de Deus, z której rozpościera się widok na stolicę. Szczególnie urokliwa w okolicach zachodu słońca. W Ponta Delgada polecam zachwycił mnie też Ogrod Botaniczny, tu nazywany po prostu Miejskim Parkiem (wstęp do niego jest bezpłatny). To chyba najładniejszy park miejski, jaki widziałam: z kamiennymi budowlami, tajemniczymi przejściami i egzotycznymi roślinami oraz gigantycznymi drzewami.

Na Maderę na pewno jeszcze wrócę. A na Azory? Choć z archipelagu odwiedziłam tylko jedną z dziewięciu wsyp, to nie mam pewności czy nogi mnie tam kiedyś jeszcze poniosą. Tak jak w Maderze zakochałam się i z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że to jedno z piękniejszych miejsc, jakie widziałam, to trudniej mi wykrzesać wielki entuzjazm w kwestii Azorów. Ale zwiedziłam tylko Sao Miguel, więc co ja tam wiem…

Przydatne informacje:

Warto zajrzeć: TUTAJ

Są tam szczegółowo rozpisane wszystkie trasy trekkingowe. Bez problemu jednak mapki szlaków, rozkład jazy autobusów, mapy wyspy dostaniecie w informacji turystycznej.

Ważne: Na rozkładzie jazdy tej informacji nie ma, ale do Furnas, w którym zaczyna się trasa wokół jeziora, autobus wyjeżdża nie tylko o 7.15, ale również o 9 i jest to autobus do Provocao. Powrót do Ponta Delgada niestety dopiero o 17.15

Autobus do Sete Cidades w tygodniu wyrusza o 8.25. Powrót o 16.25 (do Ponta Delgada)

What does the happiness look like? Jak wygląda szczęście?

The sky is sparking red. The sun is sinking over the horizon, spreading the red and orange sequins on the surface of the rough sea. 

On the left, the rough water and foamy waves, washing the shore. On the right, the forest of palms. And me, in the middle. With the flip-flops in one hand. Pouring sand between my toes with the other. I am walking straight ahead, towards the sun, as if I wanted to reach the line of the horizon, to stroke it for goodnight. ‘But I can’t reach it’  I recall the Deadalus and Icarus myth. The sand is black, volcanic.

There is only me, the sea and the big red illuminating sphere which is reaching, in a slow motion, its destination – the sea, to wane in its foamy waves. I am immersed in the emptiness. And I am walking straight ahead. 

Hardly can I believe I am here, on the deserted beach. There aren’t here any hustle and bustle, ice-creams sellers encouraging loudly to buy their cool ice-creams for refreshment. There aren’t any beads and seashell sellers. There aren’t any stalls with fried fish and beer. No tourists.

The sun is getting lower, it’s about to sink over the horizon. I can feel the breeze on my face. No, it isn’t the breeze. These are my tears. The tears of happiness because I am in the paradise and I am incredibly happy surrounded by the beautiful and indomitable nature.

I stop and look at the sun. It is like in Melancholy by Lars von Trier. I take a few steps towards the sea. The waves are tickling my feet and calves. Never before have I seen such redness. 

I am astonished and incredibly happy. I feel as if I touched the paradise. Because the paradise must look like that. Contrary to von Trier, I am not predicting the end of the world. for me it is the beginning.... the beginning of the new world, more beautiful, full of the dreams that have come true. I have never been aware that one may feel so happy! I wish I could find the words which would describe the happiness that is inside me.  It’s impossible. My state of mind and body is indescribable.

Niebo zaczyna mienić się czerwienią. 

Słońce zbliża się do linii horyzontu, rozsiewając po powierzchni wzburzonego morza, pomarańczowo-czerwone cekiny, takie jak moja mama przyszywała mi do sukienek karnawałowych. 
Po lewej, wzburzona woda i spienione fale, rozbijające się o brzeg. Po prawej las palm. A po środku ja. Z klapkami w jednej ręce, by drugą móc przesypywać piasek między palcami. Wędruję przed siebie, w stronę słońca, jakbym wraz z nim chciała dotknąć linii horyzontu, pogłaskać go na dobranoc. Nie mogę go jednak dosięgnąć, myślę, mając na względzie mit o Dedalu i Ikarze. A piasek jest czarny, wulkaniczny. 
Jestem tylko ja, morze i wielka, czerwona, świetlista kula, która niczym meteoryt w zwolnionym tempie zbliża się do miejsca swojego przeznaczenia, by zgasnąć w spienionych falach. 

Wokół pustka. A ja idę przed siebie, nie mogąc uwierzyć w to, że znalazłam się na wymarzonej, niemal bezludnej plaży, na której nie istnieje turystyczny harmider, nie ma sprzedawców lodów, gromko oznajmiających, swoje nadejście i to, że posiadają zimniuteńkie lody dla ochłody jakby sensem było roznoszenie ciepłych. 
Nie ma sprzedawców koralików i muszelek. Nie ma straganów ze smażoną rybą i frytkami i budek z piwem. Nie ma też hałaśliwych turystów. Słońce jest coraz niżej, za chwilę całkowicie ukryje się za horyzontem. Czuję bryzę znad morza na moje twarzy. A jednak nie, to nie bryza, to łzy. Łzy szczęścia, bo znalazłam się w raju i jestem niewyobrażalnie szczęśliwa, otoczona tylko przez zjawiskowo piękną, choć często nieobliczalną naturę. Zatrzymuję się i spoglądam na słońce. 

Przypomina mi się scena z „Melancholii” von Triera Postępuję kilka kroków w stronę morza. Fale łaskoczą nie tylko stopy, ale i łydki. Jeszcze nigdy nie widziałam takiej czerwieni. Jestem oniemiała z zachwytu i niewyobrażalnie szczęśliwa. 
Czuję się jakbym dotknęła raju. Bo tak przecież musi wyglądać raj. Jest jak w filmie.Tyle że w przeciwieństwie do scenariuszu von Triera, ja w moim nie przewiduję końca świata, lecz dopiero jego początek.
Nie zdawałam sobie sprawy, że można być tak szczęśliwym!

Hercules Poirot’s riddle Zagadka Herkulesa Poirot

Ruta de las Flores that is the Route of Flowers – I wonder why this place has been called like that. I am admiring beautiful Salvadoran views of the area bordering with Guatemala. Everything is picturesque and green but there aren’t any flowers. 

Juayua

So I’m puzzling over the origin of that name. Actually, I would lie if I said I hadn’t seen any flowers. I spotted a few in the flower pots in front of the houses I was passing. But I came to conclusion that the name wasn’t derived from those flowers. So I had a riddle to solve as if I were Hercules Poirot; the route with flowers... without flowers. Hm...? Interesting, isn’t it?

Along Ruta de las Flores, one may not find the flowers but for sure one can visit five small town: Juayua (Hu-wa-ju-wa), where I stayed, Ataco – the most beautiful and colourful one, Apaneca, Nahuizalco and Salcoatitan.

Francisco, my friend from Santa Ana, recommended me a hostel (belonging to the friend of his) in Juayua, I decided to take his advise and stay right there. Besides, my friend from Francisco’s hostel, Muriel, also told me that Anahuac (the name of the hostel) was great and I would be delighted with that place. And she was right.  Anahuac (Ana-hawak) is the best place I have stayed in so far. With a small garden full of flowers. With the hammocks, where I could rest during the day enjoying the sun. With the wonderful people working there. Maria – a great woman who I was chatting with in Spanish all the time. Duglas who was my guide with whom I had trekked to the waterfalls. 

Decorations in the hostel Anahuac

In Anahuac I felt at home so I decided to stay there for a few days and treat that place as a starting point for my trips to nearby towns. Frankly speaking, I could live in Anahuac forever or I could have my own hostel of such character somewhere in Central America. Dreams...

If I could, I would spend all my time in Anahuac – so wonderful this place was. But, I didn’t come to that place to stay in the dorm all the time. I paid a visit to Apaneca and Ataco first. I liked Ataco more although both of them was quite similar: they are small, with a central park, with food stands around, many restaurants and cafes for tourists (many of which are open only at the weekends). There is peace and quiet here. 

Ataco

People stroll, chat with neighbours, children play football in the streets. Safe, peaceful, nice....and a little bit boring as usual in small towns and villages :). When it comes to Ataco, I fanced it more as it is more colourful. Almost half of the buildings in that town is decorated with drawings or fairytale paintings that is why most tourist I spoke to found Ataco most beautiful. On the first day I just walked around, not exploring those places. I planned to do so during next few days as each town offered different attractions. Juayua – seven cascades and the waterfall of Los Chorros. Apaneca – canopy and Verde Lagoon that is a green lagoon and Las Ninfas Lagoon. Ataco (and Juayua as well) – a food festival. 

Ataco

Wandering along the streets I was trying to find some clues which would help me to solve my riddle. The first one I found in Juayua. Every lamppost was colourful, with some colourful flowers painted on them. Each pole in every town and along all Ruta de las Flores was painted (at first, I hadn’t noticed the poles along the road as I was focused on spotting real flowers in the distance). How could I know that the name of the route was derived from the flowers being painted on the lampposts, poles and public dustbins? Far too much, I thought. In this case, we could paint stars on the lampposts along the streets of Gdańsk, Sopot and Gdynia and advertise is as ‘Milk Way’ to attract tourists. 

I didn’t want to believe in such a simple and obvious explanation of the origin of that name. There is always a more convincing entomological explanation. 

Juayua is a really nice. The name of that town means ‘the river of purple orchids’. I decided not to puzzle over it as I didn’t manage to solve my first riddle. So I’m not able to explain you why the river and the orchids because I haven’t seen either of them. The town is famous for its food festival being held every weekend. It is called ‘feeria de comida’ and practically one may call it the weekend binge eating :). 

The church in Ataco

I‘ve read a lot about this festival and I really wanted to take part in it, to try Salvadoran dishes and to take a lot of photos. But the weekend was in a few days so I had almost a week to arrange some trips: waterfalls, festivals, lagoons, national parks and the birthday. It was going to be a promising week. It was getting dark so I had to stop strolling and planning. I had to go back. The sun was setting and its rays illuminated the buildings and the faces of the women selling my favourite yucca and sliced mangos which I bought on the way to the bus stop. Now, 

Apaneca

I could go back to Anahuac and get ready to my trek to waterfalls. The guide told me I should take a pair of trousers, a long sleeved top and comfortable trekking boots. Why? I’ll tell you why in the following episode of ‘Ruta de las Flores’.

Ruta de las Flores, czyli Droga Kwiatów – ta nazwa zobowiązuje, myślę sobie, gdy przed moimi oczami, w wolnym tempie przesuwają się krajobrazy salwadorskiej części kraju, graniczącej z Gwatemalą. Wszystko pięknie, zielono jest, tylko że jakoś kwiatów brak. Drapię się po głowie, zastanawiając, skąd, zatem wzięła się nazwa. Chwila, oj nie, skłamałabym, kilka kwiatów widziałam, tyle że w doniczkach na gankach, mijanych domków. Ale myślę, że raczej Ruta de las Flores nie na domowych gankach swój początek miała. Przede mną pojawiła się więc zagadka do rozwiązania, normalnie na skalę tych, którymi zajmował się Herkules Poirot: droga kwiatów…bez kwiatów :) Hm…? Interesujące.

Juayua

Wzdłuż Ruty de las Flores, choć nie można odnaleźć kwiatów, można napotkać pięć małych miasteczek: Juayua (czyt. Hu-ła-ju-ła), w której zamieszkałam, Ataco – chyba najbardziej kolorowe i najładniejsze, Apaneca, Nahuizalco oraz Salcoatitan.

Jako że mój przyjaciel z Santa Any, Francisco polecił mi hostel swojego znajomego w Juayua, postanowiłam właśnie tam się zatrzymać. Zresztą moja koleżanka, z którą dzieliłam pokój u Francisca - Muriel też wysłała mi wiadomość, że Anahuac jest świetne i na pewno będę zachwycona. No i miała rację. "Anahłak" w "Hułajuła" :) to najlepsze miejsce na mojej drodze, w całej dotychczasowej podróży. 

Kwiatowe słupy i śmietniki

Z maleńkim ogrodem, pełnym kwiatów, hamakami, w których odpoczywałam w ciągu dnia, zażywając słońca i z cudownym personelem: Marią – kobietą-miód, z którą na okrągło trajkotałyśmy po hiszpańsku i z Duglasem, który jako przewodnik wybrał się ze mną na trekking do wodospadów. W Anahuac czułam się jak w domu, w związku, z czym, postanowiłam zostać tam kilka dni i potraktować ten hostel, jako bazę wypadową do pobliskich miasteczek, między którymi odległości są minimalne. Zresztą, szczerze powiedziawszy, w mojej nowej "noclegowni" mogłabym zamieszkać, a w ogóle to sama chciałabym taką gdzieś w Ameryce Łacińskiej mieć. Ech, marzenia…

Dekoracje w hostelu Anahuac

Najchętniej to z Anahuac już nie ruszyłabym się nigdzie, tak mi tam było dobrze. No, ale nie po to taki kawał świata przejechałam, żeby nosa zza drzwi dormitorium nie wytknąć Wybrałam się więc w odwiedziny do dwóch najbliższych miasteczek: Apaneca i Ataco. To drugie z wyglądu chyba najbardziej przypadło mi do gustu. Wprawdzie wszystkie są do siebie podobne: nieduże, z parkiem centralnym, jak w każdym mieście Środkowej Ameryki, z licznymi stoiskami z jedzeniem na każdym kroku, z wieloma restauracyjkami i kafeteryjkami dla turystów, które jednak poza weekendem są w większości zamknięte. We wszystkich życie toczy się leniwie. 

Ataco

Ludzie spacerują, rozmawiają z sąsiadami, dzieci grają w piłkę na ulicy. Cicho, bezpiecznie, sympatycznie i…trochę nudno, jak to w małych mieścinach :) Ataco jednak oferuje najszersza paletę barw, rysunków i bajkowych obrazków na niemal połowie budynków w mieście, dlatego większość turystów, z którymi rozmawiałam, zwykle wskazywało właśnie Ataco, jako najpiękniejsze. Pierwszy dzień był zaledwie spacerem zapoznawczym, bez zagłębiania się w znajomość. Na bliższe spotkania czas miał nadejść w kolejnych dniach. Każda z miejscowości miała bowiem coś więcej do zaoferowania w swoich okolicach. Juayua – Siedem Kaskad, w tym wodospad Los Chorros, Apaneca – canopy oraz Lagunę Verde, czyli zielona lagunę i Lagunę de Las Ninfas, Ataco – festiwal jedzenia, podobnie jak i Juayua.

Ataco

Wędrując uliczkami, cały czas szukałam tropów, które naprowadziłyby mnie na rozwiązanie zagadki nazwy. Na pierwszy ślad wpadłam już w Juayua. Każdy słup elektryczny wymalowany był do połowy na jakiś kolor, na którym innym kolorem wyrysowano kwiaty. Każdy słup w każdym miasteczku i wzdłuż całej Ruta de Las Flores (tych wzdłuż drogi początkowo nie zauważyłam, za bardzo skupiając się na wypatrywaniu kwiatów w znacznie dalszej odległości). No, bo kto mógłby się spodziewać, że droga kwiatów, wzięła się od kwiatów, namalowanych ręcznie na słupach i dodatkowo na śmietnikach miejskich? 

Ataco

Chyba trochę przesada, pomyślałam sobie. Toż w takim razie my możemy wzdłuż ulicy od Gdańska poprzez Sopot do Gdyni na każdym słupie namalować np. gwiazdy i będziemy reklamować się, jako „Droga Mleczna”, a co niech turyści odwiedzają! Coś mi jednak cały czas nie grało. No, bo to przecież niemożliwe, żeby ta nazwa została po prostu wymyślona. Zawsze istnieje jakaś geneza. 

Kościół w Ataco

Juayua, w której zamieszkałam to sympatyczne miasteczko, którego nazwa oznacza „rzeka purpurowych storczyków”. Postanowiłam jednak nie zadawać już sobie więcej zagadek, zwłaszcza że nawet pierwszej nie rozwiązałam. Nie jestem więc w stanie odpowiedzieć zainteresowanym, dlaczego rzeka i skąd storczyki, bo ani pierwszej, ani drugich nie widziałam. Miasteczko słynie przede wszystkim z cotygodniowego, weekendowego obżarstwa :), które oficjalnie nazywa się feeria de comida, czyli festiwal jedzenia. Dużo się nasłuchałam i naczytałam o tym festiwalu. Miałam więc ochotę wziąć w nim udział., spróbować salwadorskich specjałów i przede wszystkim porobić masę zdjęć. Ale to dopiero w weekend, więc przede mną był niemal cały tydzień do zagospodarowania: wodospady, festiwale, laguny, park narodowy oraz urodziny. 

Apaneca

Tydzień zapowiadał się obiecująco. Moje planowanie i spacerowanie uliczkami miasteczek postanowił brutalnie przerwać, zbliżający się wieczór. Słońce zaczęło się chylić ku zachodowi i promienie słoneczne w mej ulubionej „złotej godzinie” pięknie oświetliły budynki i twarze kobiet, sprzedających moja ulubioną jukę oraz pokrojone w plastry soczyste mango, w które zaopatrzyłam się, spiesząc na ostatni, odjeżdżający autobus. 

Apaneca

Mogłam wrócić do Anahuac i przygotować się do wyprawy na wodospady. Przewodnik zapowiedział mi, że mam przygotować długie spodnie, bluzkę z długim rękawem i wygodne, pełne buty turystyczne. A dlaczego? O tym w następnym odcinku "Ruta de las Flores".