czwartek, 28 lutego 2013

San Juan - what is this?
San Juan - czy w ogóle istnieje?

The delivery of my e-mail failed. The addressee doesn’t exist. How is it possible? I know it does exist!!? I’m trying to find another e-mail address but there is only one on the Internet. In this situation, I have to take a risk and go to San Juan without the confirmation that the place, I want to visit, exists. San Juan is located between two towns – Gracias and La Esperanza.  Although it is only 150 km I had six changes before I managed to reach my destination. 
The funny thing is that I had been nearby this town two weeks ago. But I didn’t know there was anything interesting there (actually, I had no idea that San Juan ever existed). When I was in Tela I came across a blog written by a woman from Poland who spent in San Juan her best day in Honduras (a nice change after experiencing a lot of unpleasant things in this country). I found more details about this place in Lonely Planet and started wondering how it was possible that it had escaped my notice. I decided to go back there immediately. According to the information, I could go on a horse riding trip to the mountains through the dark forest and see the waterfalls shrouded in secrecy. I could also listen to incredible stories about ghosts and pay a visit to the coffee farm to learn about the process of making one of the best coffee in Honduras. And at the end, I could have a rest in a friendly atmosphere  in a cheap room and devour typical Honduran food. And what is more, I could experience all these things without spending a fortune. 
I knew I shouldn’t trust my guide book so I wanted to make sure if that organisation still existed. Because my e-mail hadn’t been delivered, I had to check it by myself. I couldn’t help thinking about a horse riding trip to the mountains. I must go there no matter what. If I had any problems – if there was no San Juan, I could go back to Gracias which I had been to before.
It took me 1,5 hour to go to San Juan from La Esperanza. It was the distance of 36 kilometres. (in comparison to Honduran public transport, Polish State Railways are like Japanese Shinkansen). But I was taken directly to Dona Gladys’ house- the founder of the organisation and I felt relieved that this place really existed. No sooner had I sat in the armchair I was informed that no tourist had paid them a visit for four years and that a lot of things had changed here. There were no places for visitors. The horses were no longer used for trips because they worked in the fields. 
The only thing I could do was to stay in the hotel which cost three times as much as I expected and a trekking (much more expensive that my guide book claimed) Moving swiftly along, as they say. I got used to it. I wished I hadn’t come here because I could have been in another place and experienced more interesting things. But there was nothing I could do about it.
San Juan appeared to be a really nice town where me and my camera felt safe. And I saw the most beautiful Parque Central in Central America.
In Guatemala, I learned that a bookshop or office worker can work as a teacher so a taxi driver who was a guide shouldn’t be a surprising phenomenon. To my surprise, it was so. In the morning I was ready for my adventure, ready for several dozen of kilometres, sweating and muscle soreness even in my ears. But turned out my guide had to work (coffee harvesting in progress). Just before I managed to vent my anger, Mrs Gladys told me her friend, who knew the area well, would go with me. Ok. I just wanted to have a good guide who would tell me a lot of interesting facts and stories and go miles with me. She forgot to tell me what my guide’s real job was. When I got into his tuk-tuk, it was clear to me that he was a taxi driver. In my mind, I found an explanation to this fact. Nowadays, it is difficult to make the ends meet as there aren’t many tourists so he had to find another source of income. Soon.... I hit the wall again. It turned out my taxi-guide had never seen the waterfalls and had no idea how to get there. We were wandering around the forest, wading in the mud and rivers. Honestly, I was apprehensive about getting lost. I felt furious. I didn’t have to pay for something I could do on my own. I can lost my way and I can do it perfectly free of charge. 
With difficulty, we found the waterfall. At the information board, there was a short note about the cascade and its legend. What legend? I didn’t find out as my guide had no idea about it. He just told me there were many old legends about this area. We were about to come back when Gabriel’s phone rang. The real guide – coffee picker called him and told him there was another waterfall in the upper part of the mountains. Surprise! So there we go again. Gabriel had no idea where that place was. Bushes, rivers, mud. Finally, we came cross the second waterfall with a legend. I didn’t bother with asking about it. So tired of that trip I was that I didn’t refresh my feet in the water pool. The guide was delighted with the view. ‘I have never been here. It’s beautiful. Today, I am a tourist, too.’ he said boastfully.
Okey. ‘But why am I paying for that’ I asked. If I earned money for sightseeing I would be rich. I tried to explain to Gabriel that I felt really sorry as I had been cheated. It’s what I felt. I wouldn’t have gone on that trip if I had known I didn’t have a real guide. I could hire a taxi driver on my own to drive me around the area(well, I would have preferred to pay Gabriel directly without any agents). No real trekking. Gabriel told me he wasn’t got used to walking  and wasn’t able to walk all day. Great! Having no choice, I got into his tuk-tuk. 
A coffee farm was the next part of my trip. Unfortunately, they hadn’t been informed about my visit so nobody came. Gabriel was doing his best to find another coffee plantation where there would be somebody who would show me how to make coffee. So, we were driving from one farm to another. Gabriel was going out of his way to make my mood better. I felt pity for him as it wasn’t his fault. I had a grunge against the owner of the organisation as she was the person who had cheated on me. She had taken my money and held him responsibility for all that mess.
Finally, we found the farm the owner of which showed me around. He showed me the place where they ground coffee seeds and store them. He also explained me the process of making coffee. And started asking questions about Poland. I think they should pay me for lectures about Poland, Polish politics and economy (maybe I should get funding from UE?).
After that, we went to the highest summit of San Juan to admire the views. It took us only a half an hour to get there. No trekking. So fed up I was that I didn’t feel like being disappointed. We had a really nice lunch admiring the clear blue sky and the greenness of the Valley. Gabriel tried to compensate me for Mrs Gladys’ nasty behaviour. Thanks to him, the day wasn’t so bad. 
When it comes to San Juan, there aren’t many things to do here. No surprise that there aren’t any tourists here. I feel sorry for the girl who wrote that she spent here the best day in Honduras. I don’t want to know what had happened to her before she discovered ‘that wonderful place’. When it comes to me, San Juan was the biggest disappointment I had experienced during my journey. If you still want to see San Juan, I have Gabriel’s phone number. I was his first tourist so he should be a better guide next time.

I znów mail zwrotny: poczta nie może zostać dostarczona. Brak adresata. Jak to brak adresata, pytam, skoro adresat jest?! Próbuję znaleźć inny adres mailowy, ale tylko ten jeden widnieje na stronach internetowych. No nic, muszę ryzykować i jechać bez potwierdzania istnienia organizacji, ze względu, na którą wybieram się do małej miejscowości San Juan, leżącej między Gracias a miastem La Esperanza. Do San Juan docieram z sześcioma przesiadkami (a to zaledwie około 150km). A najlepsze, że ponad dwa tygodnie temu byłam w tych okolicach. Nie wiedziałam jednak, że w San Juan może być coś interesującego (nie miałam pojęcia, że w ogóle jakieś San Juan istnieje). 
San Juan pod wieczór
Dopiero w Teli natrafiłam na blog Polki, która po licznych nieprzyjemnych przeżyciach w Hondurasie, w San Juan przeżyła swój najlepszy dzień. Doszukałam się w Lonely Planet dokładniejszych informacji i faktycznie zastanawiałam się, jakim cudem mogło to wcześniej umknąć mojej uwadze. Postanowiłam, że muszę wrócić w te okolice i skorzystać z atrakcji, jakie oferuje tam oferują. Według oficjalnych informacji mogłam za nieduże pieniądze wybrać się na całodzienną przejażdżkę konną w góry, przedzierać się przez mglisty las, dotrzeć do, owianych tajemnicą i legendą wodospadów, wysłuchać niesamowitych historii o duchach, a ponadto odwiedzić farmę kawy i dowiedzieć się więcej jak powstaje jedna z najlepszych „małych czarnych” w Hondurasie. A potem wypocząć w rodzinnej atmosferze, w niezwykle tanich pokojach, zorganizowanych przy domu założycielki organizacji i zajadać się typowym, domowym hondureńskim jedzeniem, też zresztą za grosze. Znając już na tyle mój przewodnik, i wiedząc, że w 100% ufać mu nie mogę, wolałam jednak mailowo dopytać się czy aby na pewno organizacja nadal istniej. 
Powroty ze szkoły
Skoro jednak poczta niedostarczona, nie było innej rady jak sprawdzić osobiście. Wyprawa konna w góry nie dawała mi spać po nocach. Po prostu musiałam tam pojechać. Pocieszałam się, że w razie, czego (w razie gdyby San Juan w ogóle nie istniało, co z Lonely Planet jest możliwe), w odwrocie mam niedalekie i znajome Gracias,. Ostatni dystans 36 km pomiędzy La Esperanzą a San Juan, pokonałam wraz z busikiem w półtorej godziny! (Nasze PKP to przy tym japoński Shinkansen). Zostałam jednak podrzucona pod same drzwi mieszkania Doni Gladys, założycielki organizacji i odetchnęłam z ulgą, gdy okazało się, że organizacja jednak istnieje. Ledwo jednak klapnęłam z ulgą na fotel, dowiedziałam się, że jako, iż co najmniej od czterech lat nie mieli tu żadnego turysty, pewne rzeczy uległy zmianie. Miejsca, które onegdaj przeznaczone były dla przyjezdnych są zajęte, a konie, dla których tu przyjechałam, pracują i nie mogą być użyte do wycieczki. Został mi hotel, który kosztował ze trzy razy tyle, co miały kosztować tu noclegi i wyprawa piesza (też znacznie droższe niż informował o tym przewodnik). No trudno. Tak bywa i zdążyłam się do tego przyzwyczaić. 
Parque Central
Trochę żałowałam, że tu przyjechałam, bo mogłam w innym miejscu ciekawsze przygody przeżywać. Stało się! San Juan okazało się sympatyczną mieściną, po której swobodnie mogłam poruszać się z aparatem na wierzchu. W miasteczku natknęłam się też chyba na najpiękniejszy Parque Central w całej Ameryce Centralnej. No, ale to by było na tyle. Już w Gwatemali dowiedziałam się, że nauczycielem może być pani z księgarni czy sklepu z materiałami biurowymi, więc taksówkarz w roli przewodnika też specjalnie nie powinien mnie zdziwić. Mimo wszystko jednak zdziwił. Rano, gdy stawiłam się w umówionym miejscu, czekając na początek mojego trekkingu, licząc na dziesiątki przemierzonych tego dnia kilometrów, litry wylanego potu, zakwasy mięśniowe nawet na uszach, okazało się, że jednak przewodnik musi pracować (zbiór kawy w toku) i iść ze mną nie może. Nim jednak zdążyłam się zapowietrzyć ze złości, pani Gladys oświadczyła, że skontaktowała się ze swoim znajomym, który świetnie zna okolice (przynajmniej tak mnie zapewniała) i on ze mną wybierze się na wycieczkę. Ok, pomyślałam, dla mnie nieistotne, kto, ważne, żeby był dobrym przewodnikiem, opowiedział mi wiele ciekawych historii i przemierzył ze mną te miliony kilometrów. Nie zostałam jednak wtajemniczona w szczegóły zawodu mojego przewodnika, choć po tym jak wsiedliśmy do jego tuk-tuka, spokojnie mogłam się domyślić. Wiadomo jednak, że jak turystyka upadła, to ludzie muszą sobie jakoś radzić, więc nic dziwnego, że zajął się czymś innym, by zarobić na życie. Schody zaczęły się jednak, gdy okazało się, że nigdy w życiu nie był na pobliskich wodospadach i nie ma pojęcia jak tam dotrzeć. Przedzieraliśmy się przez chaszcze i rzeki, błota i krzaki, a ja coraz bardziej obawiałam się, że zabłądzimy. Złościło mnie, że musiałam zapłacić za coś, co spokojnie mogłam zrobić sama. Świetnie sama potrafię się zgubić i to naprawdę za darmo. 
Z trudem dotarliśmy do wodospadu. Na tablicy przeczytałam krótką notatkę, że z miejscem tym związana jest pewna legenda. Jaka? Tego się już nie dowiedziałam, bo przecież przewodnik, który nie był przewodnikiem, nie znał jej. Ograniczył się do stwierdzenia, że w okolicy krąży mnóstwo starych legend. No, tak…Już zaczęliśmy się wycofywać, gdy zadzwonił telefon Gabriela. Dzwonił prawdziwy przewodnik, który w tej chwili wcielał się w rolę zbieracza kawy, informując, że wyżej jest jeszcze jeden wodospad. No też ci niespodzianka! Idziemy, tyle że Gabriel nie ma pojęcia którędy, wiec znów mamy powtórkę z rozrywki: rzeki, chaszcze, krzaki. Jest drugi wodospad, przy nim legenda. Nawet już o nią nie pytam. Nawet już mi się nie chce schodzić w dół, by pomoczyć nogi w baseniku. Przewodnik jest zachwycony widokiem. „Nigdy tu nie byłem. Pięknie tu jest” – zachwyca się. – „Dziś ja też jestem tu turystą” – oznajmia. No dobra, tylko, dlaczego ja tylko za to płacę, pytam. Gdybym zarabiała za to, że zwiedzam, byłabym milionerką, myślę sobie. Tłumaczę Gabrielowi, o co chodzi, że jest mi po prostu przykro, że nie zostałam poinformowana, a właściwie, że zostałam oszukana, bo tak właśnie się czuję. 
Zbieraczki kawy
Nie poszłabym na tę wycieczkę, gdybym wiedziała, że nie ma prawdziwego przewodnika. Sama mogłam sobie wynająć taksówkarza, który by mnie woził, bo na tym się skoczyło. (Zresztą wolałabym zapłacić bezpośrednio Gabrielowi, na którego brakach wszystko spoczywało, z ominięciem zbędnych pośredników). Gabriel mi wyjaśnił, że jako, iż nie jest przewodnikiem, nie jest też przyzwyczajony do chodzenia i nie da rady przemierzać wielu kilometrów. Pięknie, pomyślałam, a mówiłam przecież właścicielce, że skoro nie mogę konno, to przynajmniej trekkingu porządnego potrzebuję. Zrezygnowana wsiadłam do tuk-tuka. Po wodospadach przyszedł czas na farmę kawy. Niestety na farmie nic o tym nie wiedzieli i nikogo nie było. 
Maszynka do mielenia kawy
W związku z tym, Gabriel wychodził z siebie, by znaleźć inną posiadłość, w której ktoś mnie oprowadzi i wyjaśni jak przebiega proces powstawania kawy. I tak jeździliśmy od farmy do farmy, Gabriel dwoił się i troił, aż mi się żal go zrobiło, bo to przecież nie jego wina, że tak się sprawy potoczyły. Chłopina chciał po prostu zarobić, a że trafiła się okazja, to z niej skorzystał. Żal miałam do założycielki organizacji, że tak mnie przerobiła. Zgarnęła kasę, i to nie małą, i całą odpowiedzialnością obarczyła bogu ducha winnego tuk-tuksiarza. W końcu jednak trafiliśmy na farmę, której właściciel mnie oprowadził i wszystko wytłumaczył. Pokazał gdzie się kawę mieli, gdzie trzyma, co się z nią robi dalej, a potem zaczął wypytywać o Polskę. Chyba to mi powinni byli zapłacić, za prelekcję, dotyczącą narodu polskiego, polskiej polityki i gospodarki (a może o jakieś dofinansowanie z unii powinnam się ubiegać?) A potem ruszyliśmy na szczyt San Juan, by popodziwiać widoki. Szczytów to miałam tego dnia nadto, zwłaszcza „naciągactwa” i „oszustwa”. Droga na ten z widokami trwała zaledwie pół godziny. 
Świeżo zebrana kawa
Trekking tego dnia był żaden. Nie miałam już nawet siły być rozczarowana. Zjedliśmy jednak z Gabrielem przyjemny lunch, podziwiając błękit nieba i zieloność dolin. Chłopak starał się jak mógł, żeby wynagrodzić mi nieładne zachowanie pani Gladys. Dzięki niemu, mimo wszystko, dzień był naprawdę przyjemny, choć tak naprawdę atrakcji w San Juan nie ma żadnych. Nie dziwię się, że turystyka tu upadła. I współczuję dziewczynie, która właśnie tutaj spędziła swój najlepszy dzień podczas całego pobytu w Hondurasie. Wolę nie wiedzieć jak mijały jej inne dni. 
Młoda mieszkanka San Juan
Dla mnie bowiem pobyt tu okazał się największym rozczarowaniem mojej dotychczasowej podróży. W razie jednak, gdyby ktoś się chciał się do San Juan wybrać. Mam namiary na Gabriela. Na mnie przerobił swój pierwszy raz, jako „przewodnik”, wiec kolejne razy będą już tylko lepsze.

Blog na facebook'u

Jeśli chcecie być na bieżąco informowani o 
nowościach na blogu, o nowych postach. A ponadto chcecie wiedzieć o wiele 
więcej o mojej podróży, przygodach, miejscach, w których właśnie przebywam, zajrzycie na fan page bloga na facebook'u. 


wtorek, 26 lutego 2013

Lago de Yojoa
Lago de Yojoa

‘What’s your name?’ I heard a question. ‘Anita Demianowicz’ I answered and I could see a police officer make a face at the sound of my tongue-twisting surname. ‘Where are you from?’. ‘From Poland’ I answered politely. ‘You’ll go with us’ he said to me. Well, this is the end of my visit in beautiful lago de Yojoa or if you prefer, this is the beginning of the next part of my journey – in the police car this time. How did it happen?
Pena Blanca
My plans of seeing Cayo Cochinos, the paradise on the earth, were spoilt by the weather. It was because of the gale-force winds and heavy rain which hit the Caribbean coast. Honestly, I wasn’t sure if I really wanted to see that place after having spent a few on the beaches- I didn’t know if I felt like seeing another one. Everybody told me that this place was incredible. In my mind I pictured the image of the beach where Leonardo di Caprio lived. I have always dreamt about such a place. The Mother Nature took a decision on behalf of me. I can still dream about the heavenly beach. I was offered to go there with a group of couchsurfers and fishermen but I would have to wait a few days. I couldn’t wait any longer. La Ceiba said goodbye to me with the rain and cloudy sky. I was happy that chickenbuses don’t transport luggage on the roofs in Honduras. 
Los Naranjos
I found an interesting place to visit on the Internet and in my ‘lying’ Lonely Planet. The accommodation and trekking. Great! I wrote an e-mail in which I booked a room and a trekking to the highest mountain in Honduras. I received a confirmation. I hoped to stay in a lovely place situated by the lake Yojao – the largest and the only lake in Honduras. Finally I arrived at D&D Brevery which had been recommended by many backpackers...and I hit the wall. Trouble is my business. If you like trekking and climbing, you must also like to overcome obstacles. The dice are loaded against me. I keep telling myself ‘ What doesn’t kill you makes you stronger’.
No sooner had I arrived than it turned out there wasn’t a room for me. (What about my booking?). The people who came earlier were given my room. I got a bed in the dorm. If I had a different lifestyle  it wouldn’t be a problem. But I usually get up at 5 and then in the dark I have to look for my clothes so that not to wake up my companions. Then I get cold outside the building where I wait for people to get up. Because of that, I decided to have my own room (the difference in the price between the room and the dorm wasn’t big). All in all, I didn’t get a room. The girl at the reception promised me to find a private room (knowing my luck -a basement or attic). And ....I appeared to have a new problem. Because of the weather, my trip to the mountains  was on the knife-edge. Why hadn’t they informed me about that in their e-mail?
Lago de Yojoga
Fortunately, I went to summit the highest mountain in Honduras. I was the only person as the weather had deterred other candidates so I could trek at my own pace. I was told an ascent to the summit of Santa Barbara was extremely difficult and exhausting. You know how much I like such words! The route consists of three parts. The first part is easy and lasts one hour. The second one is more difficult – we are going up the steep hill for 45 minutes. The third part is the most difficult of all. The trail leads through the rocks. I have to climb being belayed with ropes. There are places where the gradient is 100%. I’m having fun! Because of the rain, the mud on the path leading to the summit is covered with the wet leaves so the path becomes the mud rink. 
Santa Barbara
We have reached the viewpoint. It is located 90 meters from the top of the mountains. For most tourists it is usually the end of the climbing. But it isn’t for me. the summit is the summit. I must set my foot there. The guide asks me if I know what I am doing. He warns me against an extremely difficult passage. It is what I wanted to hear. Off we go! The rocks are slippery and I am slipping off them all the time. My feet keep wedging between the rocks – but I don’t give up! Only 30 meters to the end. The guide asks me again if I know that it’s going to be really tough. ‘Of course I do.’ my answer is. I continue climbing. And finally, I am at the top of the mountain. The view isn’t spectacular as there are high trees in front of me. I feel proud I managed to climb here. I am breathing deeply and I am happy. 
Going down isn’t so easy as it seems to be. It’s much more difficult. I am covered with mud and I am slipping all the time. Once  I happen to slip a few meters down. Fortunately, I managed to grab a branch that rescued me from a hard touchdown. It’s difficult to balance the body. I feel as if I was a small girl learning to slide on the ice.
Santa Barbara is the most beautiful park in Honduras and the ascent to the summit has been the best so far.
I finish my trekking at my guide’s house sipping freshly ground and made coffee. I am coming back to Los Naranjos dreaming about a comfortable bed in my own room. I am muddy but happy. 
There wasn’t a room for me that day. It shouldn’t be surprising. What made me surprised was the fact that the people who came later got their rooms. So I came to the conclusion that I was discriminated because I travel alone. Ok. Let it be. Despite this fact I decided to prolong my stay and have a trekking trip to three waterfalls. Again, I was told that if I stayed two days longer I would get my own room. In the evening, I was informed that they didn’t have a guide. One of them was going on a trip with his family and the second one didn’t feel like going anywhere. Apparently, they don’t need my money for accommodation, food and a trip. Pity.
In the morning I set off to San Juan – the place recommended by Lonely Plant (it the last time I used its recommendation). On the way, I decided to visit Pulhanpanzak as a compensation for not seeing the waterfall. In this village there is a lovely cascade. Although Pulhanpanzak is close to Los Naranajos and Pena Blanca, it took me a lot of time to get there.
Coming back wasn’t easy as well. There wasn’t a timetable at the bus stop so I had been waiting in the street hoping the bus would arrive soon. Total silence. No chickenbus’ engine droning. And now, let’s go back to the the beginning of my story. I must disappoint those of you who expected a spectacular event: arresting me for drug trafficking, searching and detaining in the custody. The story is much less sensational. The chickenbus didn’t arrive. Instead of it, the police car came. The police officers told me to get inside their car and took me to the bus terminal. They stopped my bus (it would never happen in Poland). So, I started the next part of my journey at the back seat of the police car.
What I love in Central America in travelling from one place to another. Although the roads here are not of good quality and bus journeys take a long time, the buses are often late and there aren’t timetables, the drivers and their assistants are fantastic. They will never let a lonely tourist die. When I appear at the bus station, me and my luggage are immediately taken to the bus. I don’t have to worry about the changes as they are responsible for it. My only task is to tell the first drivers about my destination. They will do the rest. It’s admirable. Thanks to these wonderful drivers I always reach my destination smoothly.

- Jak się pani nazywa? – Pada pytanie. Anita Demianowicz, odpowiadam i widzę jak policjant krzywi się na dźwięk mojego, trudnego dla nich do wymówienia, nazwiska. – Skąd pani jest? Z Polski, odpowiadam grzecznie. Proszę wsiadać, słyszę. I tak kończy się moja wizyta nad pięknym lago de Yojoa albo, jak kto woli tak zaczyna się moja dalsza podróż – w policyjnym radiowozie. Ale od początku. Moje plany z odwiedzenia raju na ziemi, który zwie się Cayo Cochinos spełzły na niczym. Pogoda odmówiła posłuszeństwa. Silne wiatry i ulewa, które nawiedziły wybrzeże Morza Karaibskiego, zniweczyły moje plany. 
Pena Blanca
Choć szczerze powiedziawszy sama nie do końca byłam pewna czy po kilku dniach, spędzonych na plażach mam ochotę na kolejną. Z opowiadań wszystkich wynikało, że jest to miejsce niemal z innej planety – raj na ziemi, jakich już prawie nie ma. Od razu pojawiły mi się przed oczami obrazy niebiańskiej plaży, na której zamieszkał Leonardo di Caprio w filmie o tym samym tytule. A ja zawsze o takim miejscu marzyłam. Matka Natura zdecydowała jednak za mnie, pozostawiając niebiańską plażę nadal w sferze marzeń. Wprawdzie dostałam propozycję wspólnego wyjazdu na wyspę wraz z grupą couchsurferów i to znacznie tańszym kosztem, wraz z rybakami, ale niestety dopiero w kolejnym tygodniu. Nie mogłam tyle czekać. La Ceiba pożegnała mnie ścianą deszczu, więc cieszyłam się niezmiernie, że chickenbusy, które wożą wszystkie bagaże na dachu, tutaj są rzadkością. W Internecie, a także w moim „kłamliwym” Lonely Planet znalazłam interesujące miejsce na postój. Nocleg i trekkingi razem wzięte. Dla mnie bomba. Napisałam więc do nich z prośbą o rezerwację pokoju i wyjęcia na drugi najwyższy szczyt Hondurasu zaraz następnego dnia po przyjeździe.
Los Naranjos
Dostałam potwierdzenie, że czekają. Pełna nadziei na fajne miejsce w pięknym otoczeniu jedynego w Hondurasie jeziora, dotarłam do D&D Brevery, polecanego tak wielce przez wielu backpakerów. I tu zaczęły się schody, bo przecież ja nie mogę bez przeszkód nigdzie dotrzeć. Życie chyba wychodzi z założenia, że skoro tak lubię wędrówki, trekking i ciągłe wspinanie się pod górę, zamiast schodzenia łatwego w dół, specjalnie rzuca mi kłody pod nogi. Ale trudności są po to, by je pokonywać, no i na pewno to, co mnie nie zabije, to mnie wzmocni (przynajmniej cały czas to sobie powtarzam). Po przyjeździe okazuje się, że nie ma pokoju dla mnie. (A co tam z rezerwacją!) 
Przyjechali ludzie wcześniej ode mnie, to dostali pokoje, dla mnie zostało dormitorium, które dla mnie jest o tyle problemem, że ja funkcjonuję trochę inaczej niż reszta ludzi. 
Los Naranjos
Wstaję o 5 rano i potem po ciemku muszę się ubierać i organizować, bo przecież nie będę nad ranem ludziom po gałach świecić górnym światłem. Potem przychodzi mi marznąć na zewnątrz, by doczekać ranka i na spokojnie już udać się do pokoju po rzeczy. Dlatego też zdecydowałam się na swój pokój, tym bardziej, że różnica w cenie między dormem nie była wielka. No, dobra, ale pokoju nie ma. Dziewczyna z obsługi obiecuje, że dnia następnego na pewno znajdzie dla mnie prywatne pomieszczenie (suterenę albo strych, myślę sobie, znając moje szczęście). Tyle że pojawia się nowy problem. Ponieważ od kilku dni pogoda nie sprzyja, moje plany wyjścia w góry z przewodnikiem, wiszą na włosku. Dlaczego nikt nie uprzedził mnie o tym w mailu? Następnego dnia ruszyłam jednak na szczyt. Pogoda, całe szczęście, odstraszyła tylko innych chętnych, więc przynajmniej byłam pozbawiona zbędnego balastu i mogłam podążać w swoim tempie. 
Lago de Yojoa
Zapowiadano mi, że wejście na szczyt Santa Barbara jest nadzwyczaj trudne i ciężkie. No dla mnie takie słowa to, jak miód dla serca i duszy! Droga składała się z trzech części. Pierwszej łatwej, trwającej około godziny. Drugiej części trudniejszej, którą podążamy w górę przez około 45 minut i z trzeciej najtrudniejszej, która wiedzie nas przez skały, zmuszające do wspinania się, a niejednokrotnie do wspomagania lianami. Momentami stopień nachylenia wynosił 100 stopni. Zabawa jest przednia. Tym bardziej, że po deszczu, tony błota, ścielące ścieżkę na szczyt, usłane dodatkowo mokrymi liśćmi, przemieniają zwykłą dróżkę w lodowisko. Na dziewięćdziesiąt najtrudniejszych metrów przed szczytem docieramy do punktu widokowego. Tu zwykle turyści kończą wspinaczkę. Ale nie ja. Jak szczyt to szczyt i nie ma zmiłuj się. 
Las Santa Barbara
Przewodnik upewnia się czy na pewno chcę się dalej wspinać. Upiera się, że ta partia jest najcięższa ze wszystkich i tym samym, nie zdając sobie sprawy, znów wlewa miód w moje serce. Idziemy. Wciągam się rękami po skałach i po lianach, ześlizguję się ze skał, stopy klinują mi się w wyrwach – nie poddaję się jednak! Przed nami ostatnie trzydzieści metrów. Przewodnik znów pyta czy jestem pewna, że chcę iść dalej, bo teraz to już naprawdę mega trudne ostatnie podejście. Oczywiście, że tak!, rzucam i nie ustaję we wspinaniu się. Docieramy. Widoku ze szczytu nie powala na kolana, zwłaszcza, że częściowo zasłaniają go wysokie drzewa. Mam jednak satysfakcję, że udało mi się tu dotrzeć. Wdycham, przepalone słońcem, powietrze, jestem szczęśliwa. Muszę przyznać, że wspinanie się to pikuś w porównaniu z zejściem. Tu jest o wiele trudniej. Uwalona w błocie po pachy, co najmniej cztery razy zjeżdżam w dół, a raz lecę nawet kilka metrów i tylko, wystająca gałąź ratuje mnie przed twardym lądowaniem do stóp szczytu. Trudności z utrzymaniem równowagi, przywodzą mi na myśl moje pierwsze wizyty na ślizgawce. Tak, jak wtedy, tak i teraz, cieszę się niczym dziecko, choć pupa boli. 
Jezioro jeszcze raz
Santa Barbara to według mnie najpiękniejszy park, z tych, które widziałam w Hondurasie, no i samo wejście na szczyt – najlepsze ze wszystkich dotychczasowych. Wędrówkę kończę w domu przewodnika filiżanką świeżo zmielonej i świeżo zaparzonej, domowej kawy. Ubłocona, ale mega zadowolona wracam do Los Naranjos, marząc o wygodnym łóżku we własnym pokoju. Nie zdziwi Was, że oczywiście i tego dnia pokoju dla mnie nie było. Tylko dziwne, że inne osoby, które przybyły po mnie, pokój dostawały. Doszłam więc do wniosku, że jestem dyskryminowana ze względu na to, iż podróżuję sama. Woleli te pokoje dać parom i więcej na tym zarobić. Ok, niech i tak będzie. Mimo tego decyduję się przedłużyć pobyt o kolejne dwa dni i wybrać się na trekking do trzech wodospadów. Znów słyszę obietnice, że skoro zostaję, to kolejne dwie noce spędzę we własnym pokoju. Wieczorem zostaję jednak poinformowana, że z wędrówką może być problem, bo chwilowo cierpią na brak przewodnika. Jako że do jednego z nich przyjechała w odwiedziny rodzina, to on wybiera się na inną wędrówkę. A szefowi, który mógłby pójść, zwyczajnie się nie chce. Jak widać nie narzekają na brak turystów i moje pieniądze za noclegi, jedzenie i kolejną wycieczkę, są im zbędne. 
Dzieci z Pena Blanca
Zatem, chcąc, nie chcąc, z rana ruszam dalej, do chwalonej w Lonely Planet (i przysięgam że jest to ostatni raz jak ich posłuchałam) miejscowości San Juan. Po drodze jednak (no nie do końca tak po drodze, bo muszę się cofać) postanawiam odwiedzić miejscowość Pulhanpanzak, by zadośćuczynić wodospadom, które nie dane mi było odwiedzić i zerknąć choć na największą w okolicy kaskadę. Choć Pulhanpanzak mieści się niedaleko Los Naranajos i pobliskiej miejscowości Pena Blanca, dotarcie tam zajmuje mi sporo czasu. Powrót również, bowiem z braku harmonogramu jazdy autobusów stoję dłuższy czas na ulicy, licząc że coś w końcu nadjedzie. Nasłuchuję warkotu chickenbusowego silnika. Cisza. I tu podążę do początku historii i trochę pewnie rozczaruję tych, którzy spodziewali się rewelacji: podejrzeń o handel narkotykami lub o przynależność do maras, przeszukania policyjne i siedzenie w areszcie. Nic z tych rzeczy. Chickenbus nie nadjechał, zastąpił go jednak policyjny radiowóz. Policjanci kazali mi się zapakować do samochodu i odstawili na terminal autobusów, zatrzymując jeszcze dla mnie ten, który właśnie odjeżdżał w potrzebnym mi kierunku (u nas podobna sytuacja jest tak rzadka, jak chyba śnieg w Hondurasie). No i tak dalszą część podróży rozpoczęłam na tylnym siedzeniu policyjnego radiowozu. 
Jest coś w Ameryce Centralnej, za co kocham ją najbardziej – poruszanie się po kraju. Może drogi nie zawsze są najlepsze, może podróże autobusami trwają czasem długo, może nie zawsze są one na czas i może nie zawsze mają rozkłady jazdy, ale mają fantastycznych kierowców i ich pomocników, którzy nigdy przenigdy nie pozwolą zginąć turyście, a zwłaszcza samotnej turystce. Wystarczy, że przychodzę na dworzec a już mnie usadzają w odpowiednim pojeździe, zajmują się moim bagażem i nawet, gdy podczas jednego dnia, by dotrzeć do jakiegoś miejsca, muszę się przesiadać kilkanaście razy, to zmartwienie to nie należy do mnie. Ja tylko mówię pierwszemu kierowcy, jaki jest mój ostateczny cel, a oni mnie już później tylko przerzucają z jednego autobusu do kolejnego. Nie muszę się stresować całą drogę jak w polskiej komunikacji, by nie przegapić swojego przystanku, a potem w amoku szukać właściwego pojazdu. Z to Centralnej Ameryce słowa pełne uznania. Dzięki nim zawsze bez problemu docieram do celu.

sobota, 23 lutego 2013

Birthday thoughts on lonely travelling
Urodzinowe przemyślenia o samotnym podróżowaniu

I have just made a new tattoo (in my mind, I can see my Mother’s scared faceJ) Don’t worry Mum. It isn’t real. I drew it with a pen. I put 55 lines on my wrist. Why 55? Because that is the number of days which has left to my comeback to Poland. I know it is not a good idea because the tattoo is going to vanish every time I have a shower but it is my new strategy. Every day I’m going to draw new lines, every day one line less. Why am I doing it? Why am I writing about it? It’s nothing wrong with me here. I can see beautiful places, do incredible things, meet fantastic people and I lead the life I have been dreaming of – I am making my dreams true. I am doing things most people would never do. I spent a night in the jungle, I had an opportunity to see my beloved animal – puma (it doesn’t matter I didn’t see it, it’s the opportunity that really counts.). I could play with a real monkey (instead of observing it in the zoo) and embrace it. I reached the highest summits of Guatemala and Honduras, I admired the breathtaking views from the volcanoes. I met a lot of nice people. With a candle in my hand, I waded through the water in the cave. I overcame my fear of snakes and tarantulas. To my surprise, I saw the places only few tourists visit. I learned a lot about the culture, its customs and traditions and I managed to prove that the devil is not so black as he is painted. I proved that the countries, considered to be dangerous and avoided by tourists, are magnificent and incredible. The best routes are those which aren’t followed by many foreigners. When you follow them you can have great adventures and meet really interesting people. I had to cope with bedbugs and mosquitoes, I went to the places which weren’t advisable. I learned about the problems of local people – Garifuna people or homeless children in the capital of Honduras. Evey experience taught me a new lesson and made me aware of the problems to solve and actions to take in the world. That is why it is worth travelling, for all those experiences and memories.
The message is simple: it is worth making your dreams true and showing other people that every dream can be made true. It’s enough to want something and not to be afraid to take a risk. 
It isn’t surprising that you feel fear. It is with me every day. But I keep saying my favourite statement ‘No risk no fun’. And it is really true. We have only one life to live and that’s why we must take everything what it gives to us.
When the bad days come, I feel better if I think that I can busk in the sun whereas there are cold, rainy or snowy days in Poland. When you jump over puddles or wade through the snow, I swim in the warm Caribbean sea looking out for pirates, imbibe with the smell of hot sand and eat chilled juicy watermelon.  When you go to work early in the morning, I pack my backpack and set off to meet new adventures, not knowing what will happen this time. However, don’t think that I am the person who has a wonderful life, walks on the beaches and wanders through the jungles, doesn’t have to get up in the morning and go to work and is free like a bird. You should remember that:
When you, my dear friends, wrap your bodies in a warm duvet in your own cosy clean bed, I wrap myself in a sleeping bag and hope not to be attacked by any bedbug. When you fall asleep next to your partner who you can embrace, I fall asleep in the company of several people in the dormitory and the only living creature I can embrace is the spider hanging on the web next to my bed. When you listen to your partner’s breath (sometimes snoring as wellJ), I listen to the symphony of sounds produced by my night companions: to snoring, coughing, blowing noses, farting, scratching, watches ticking and mobiles ringing at different times of the night. When you get up at 7am to have breakfast, I have been awake for at least two hours and in the dark I try to find my clothes, and tripping over various items lying on the floor, I sit on the chair outside the dorm and wait for my sleeping companions to wake up. When you have dinner with your family, I eat a tortilla with avocado bought at the stall next to bus stop. When you get ready to bed, I try to find a hostel and wonder if I will be able to get there before it gets dark. When you can rely on your close relatives, I can depend only on their virtual support and I have to cope with everything on my own.
You may ask me if travelling is cool. I will answer ‘Yes it is’. Travelling is great but it might be difficult especially if you travel alone. Lonely travelling has its pros and cons.  On one hand, I am independent of anybody and anything, I am a master of myself, I can sleep where I want, eat what I want, I can travel at my own pace. On the other hand, I am responsible for arranging everything. I am not allowed to say ‘I don’t know’ ‘You think ‘cause I’m tiered and fed up’. I am in charge of everything here.
There are two sides of travelling. Not only one as most people, who have never travelled, think. Travelling doesn’t mean only beautiful views and incredible adventures. Dirt, toil, bedbugs, problems, unfriendly people, cheaters, non-existing places are also the part of travelling. All in all, travelling is great but difficult when you miss your family and when you don’t feel safe.
Longing is the biggest sore point of travelling. I really miss our conversations, meetings with my sister and her (my) beloved Lukasz. I dream of going to the cinema with my husband, having dinner, going for a walk or for beer in his company. I miss the concerts of Pipes with my Edith, jumping and having fun at the concert of boys from Kuśka Brothers . I miss my meetings with Martusia to talk about all sore points for the world. When you travel alone you feel homesick. Sometimes homesickness is so overwhelming and you start thinking that it would be great to spend a few hours in a shopping mall (European, safe shopping centre) or to drink coffee at McDonald’s (I have never expected I would say something like that).
Despite all these facts, in spite of all problems, fears, worries and longings, I know that when  I come back home I will miss this place, I will miss my adventures and the unknown. In winter, I will miss mosquitoes and even bedbugs. That’s the life. We long for things we don’t have at this very moment. We are doomed to longing.
That’s why I am enjoying my adventures, learning to cope with failures and getting stronger to set off to my next journey stronger and more experienced. Although there are many obstacles on my way and longing for my relatives,  there will be next journey as travelling is what makes me the happiest person in the world. 
Buen viaje i hasta luego!
Urodzinowe przemyślenia o samotnym podróżowaniu Właśnie zrobiłam sobie nowy tatuaż (już widzę przerażoną minę moje Mamy :) ) Nie martw się Mamo. Tatuaż jest nieprawdziwy. Taki namalowany zwykłym długopisem. Wyrysowałam sobie na nadgarstku 55 kresek. Dlaczego 55? Bo tyle dni dzieli mnie od powrotu do Polski. Wiem, że to marny pomysł, bo każdego dnia przy kąpieli ów tatuaż będzie mi się zmywał, ale ja obrałam taką taktykę, by zamiast wykreślać codziennie jedna kreskę, każdego dnia rysować wszystkie od nowa, tylko każdego dnia o jedną mniej. Po co to robię i dlaczego o tym piszę? Nie żeby było mi źle w podróży. Zwiedzam piękne miejsca, robią fantastyczne rzeczy, poznaję cudownych ludzi i żyję tak, jak zawsze tego pragnęłam – spełniam marzenia. Robię to, co dla wielu ludzi pozostaje jedynie w sferze marzeń. Miałam możliwość spania w dżungli i realną szansę na spotkanie z moim ukochanym zwierzęciem – pumą (nieważne, że do niego nie doszło, ale szansa była). Mogłam pobawić się z najprawdziwszą małpką (a nie tylko oglądać ją w zoo zza krat) i razem z nią po psocić, poprzytulać się. Zdobyłam najwyższe szczyty krajów, podziwiałam, zapierające dech w piersiach, krajobrazy z wulkanów. Poznałam też sporo fajnych ludzi. Brnęłam ze świecą przez jaskinię pełną wody. Mimo panicznego lęku przed wężami i tarantulami szłam bez strachu w dżunglę, w której one żyją, licząc jednak na to, że je spotkam. Docierałam w miejsca, w które dociera niewielu turystów, chociaż sama bym się tego po sobie nie spodziewała. Zapoznawałam się z kulturą innych krajów, z ich zwyczajami i tradycjami i mogłam udowodnić, że nie „taki wilk straszny, jak go malują”, że tu w państwach, o których mówi się, że są niebezpieczne, i których turyści unikają, może być naprawdę cudownie, bo w końcu najfajniejsze są te szlaki, którymi nie podąża zbyt wielu obcokrajowców. Na tych szlakach można napotkać najlepsze przygody i najciekawsze jednostki. I choć niejednokrotnie mierzyłam się z pluskwami i komarami, nie raz w strachu brnęłam przed siebie, w miejsca, w które inni odradzali mi iść. Nie raz natknęłam się na trudne historie jak chociażby te z Garifunami czy bezdomnymi dziećmi ze stolicy Hondurasu. Każde doświadczenie jednak uczy mnie nowych rzeczy i pokazuje jak wiele na świecie jest do zrobienia i w jak wielu my sami możemy pomóc. Dla tego wszystkiego, dla tych doświadczeń i dla tych wspomnień, które pozostaną na zawsze, warto podróżować. Przesłanie jest proste: warto jest spełniać marzenia i pokazywać innym, że każde marzenie jest możliwe do zrealizowania. Wystarczy tylko chcieć i nie bać się podjąć ryzyka. Oczywistym jest, że towarzyszy temu strach i obawa. Mi towarzyszą one niemal każdego dnia. Jednak wciąż powtarzam sobie moje ulubione powiedzenia: „No risk, no fun” – i taka jest prawda. Życie jest tylko jedno i należy je wykorzystać maksymalnie. W te trudniejsze dni towarzyszy mi myśl, że podczas deszczowych, śnieżnych i zimnych wieczorów w Polsce, gdy Wam nawet nie chce się wynurzyć nosa z domu, ja swój nos spiekam w słońcu. Gdy Wy przeskakujecie przez kałuże lub brniecie przez śniegi, ja pływam w gorącym Morzu Karaibskim, wypatrując piratów, wdycham zapach piasku, prażonego w południowym słońcu i zajadam się zimnym, soczystym arbuzem. Podczas gdy Wy grzecznie ruszacie z rana do pracy, ja pakuję plecak i ruszałam na spotkanie z nowa przygodą, nie wiedząc, co tego dnia może mnie spotkać i gdzie dotrę. Jednak, gdy Wy myślicie, że ja to mam cudowne życie, biegam po plażach i dżunglach, nie muszę wstawać rano do pracy i generalnie prowadzę kolorowe życie wolnego ptaka, pamiętajcie że: Podczas gdy Wy kochani zawijacie się w ciepłą kołderkę w przytulnym, czystym i własnym łóżku, ja otulam się w swój śpiwór tak szczelnie, że wystają mi tylko gałki oczne i modlę się, by żadna pluskwa nie przedarła się przez ten zbrojny pancerz. Podczas gdy Wy zasypiacie przy boku swego partnera, do którego możecie się przytulić, ja zasypiam w towarzystwie kilkorga osób, śpiących w tym samym dormitorium i mogę, co najwyżej przytulić się do pająka, zwisającego samotnie na swej nitce tuż obok mojego łóżka. Podczas gdy Wy w nocy wsłuchujecie się w oddech ukochanej osoby (no, czasem też w chrapanie ), ja wsłuchuję się w orkiestrę dźwięków, wydawanych przez całe moje nocne towarzystwo: w chrapanie, kaszlenie, smarkanie, drapanie, dźwięk tykających zegarków i niewyciszonych telefonów, które dzwonią o różnych porach, w zależności od kontynentu, z którego pochodzą ich właściciele. Podczas gdy Wy wstajecie o siódmej rano, by zjeść śniadanie, ja od co najmniej dwóch godzin już nie śpię i po ciemku, by nikogo nie zbudzić, próbuję znaleźć swoje ubranie, ubieram się i potykając się o setki rzeczy, leżących na mej drodze, zasiadam na krzesełku na zewnątrz dormitorium, by doczekać aż reszta naszej „śpiącbudy” się obudzi. Podczas gdy Wy zasiadacie z rodziną do obiadu, ja na szybko zjadam tortillę z awokado, kupionym na straganie tuż koło terminalu autobusów. Gdy Wy przygotowujecie się do wieczornego snu, ja kombinuję, gdzie tu w ogóle znaleźć jakiś nocleg i zastanawiam się czy w ogóle uda mi się do niego dotrzeć przed zmrokiem. Gdy Wy macie realne wsparcie od bliskich, ja muszę liczyć jedynie na to wirtualne, a poza tym mogę liczyć tylko na siebie. Jeśli spytacie mnie czy podróżowanie jest fajne. Odpowiem, że tak, że jest cudowne, ale bywa też bardzo trudne, zwłaszcza gdy podróżuje się samemu. Samotne podróżowanie ma swoje zalety i wady. Nie muszę być od nikogo zależna i mogę robić, co mi się podoba, mogę spać, gdzie zechcę, jeść o porze, która mi odpowiada, poruszać się we własnym tempie, ale też odpowiedzialność za zorganizowanie wszystkiego i za zaplanowanie wszystkiego zależy tylko ode mnie. Nie mogę powiedzieć: „Nie wiem”, „Ty kombinuj, bo ja jestem zmęczona, bo nie mam siły, bo mama dość”. Muszę stać na straży wszystkiego. Podróżowanie ma dwie strony. Nie tylko jedną jak wielu, którzy się w prawdziwą podróż nie wybrali, może się wydawać. To nie tylko piękne widoki i niesamowite przeżycia. To też brud, trud, pluskwy, problemy, nie zawsze przychylni ludzie, oszuści, miejsca, które nie istnieją. Podsumowując jednak: Podróżowanie jest fantastyczne, ale bywa też trudne, gdy doskwiera tęsknota za bliskimi i tęsknota za poczuciem bezpieczeństwa. O tak, tęsknota, to największa bolączka podróżowania. Tęskno mi do rozmów z Wami, do spotkań z moją siostrą i jej (moim) kochanym Łukaszem. Marzy mi się pójście z mężem do kina, zjedzenie z nim wspólnego obiad, pójście na spacer czy na piwo. Brakuje mi wyjazdu na koncert Pipesów z moją kochaną Edith, poskakania i powygłupiania się na koncercie moich kochanych chłopaków z Kuśki Brothers i spotkania z Martusią, celem obgadania wszystkich bolączek świata. Po prostu w samotnej podróży bywa, że doskwiera tęsknota za domem. Czasem bardzo mocno. Tak mocno, że przyjemność zaczyna sprawiać spędzenie kilku godzin w centrum handlowym (takim europejskim, dającym złudne poczucie bezpieczeństwa), czy wypicie kawy w McDonaldzie (w życiu bym siebie o to wcześniej nie podejrzewała!) Mimo tego wszystkiego, mimo jednak wielu bolączek, kryzysów, obaw i tęsknot, wiem jedno, że gdy wrócę do domu, to będę bardzo tęskniła za tym, co mam teraz: za nową przygodą każdego dnia, za nieznanym i niewiadomym. Pewnie w zimie to nawet za komarami zatęsknię, a czasem może nawet za pluskwami. Bo takie jest życie, że tęsknimy za tym, czego akurat nie mamy, co oznacza, że tęsknota towarzyszy nam wiecznie. Dlatego też teraz dalej czerpię radość z przygód, uczę się na dalszych niepowodzeniach, wzmacniam się i hartuję, by w następną podróż ruszyć już znacznie silniejsza. Tak, w następną podróż, bo mimo niedogodności, pluskiew, nie zawsze przyjaznych ludzi i okoliczności, pomimo straszliwej tęsknoty za bliskimi i za poczuciem bezpieczeństwa, towarzyszącym we własnym, znanym kraju, podróżowanie jest tym, co sprawia, że jestem najszczęśliwszą osobą na świecie. 
Buen viaje i hasta luego!