czwartek, 24 stycznia 2013

Welcome to Quetzaltenango
Witajcie w Qutzaltenango

After a row in a Monty Python style and leaving the house of bedbugs, I had to find the way to run away from that hellish place. I had already tried to find a transport to Quetzaltenango (easier version: Xela) 2 days ago. Unfortunately, rarely do tourist buses operate on this route and they cost a fortune. San Pedro is like the Bermuda Triangle – it is easy to get here but there is no coming back. There was one travel agency which agreed to take me to Xela for 160Q. Far too much. I started to look for a chickenbus although I knew there weren’t any direct buses to Xela at the weekends. I could go there by indirect buses but where to change? I had no foggiest idea. I was travelling with two heavy backpacks so it would be better for me to be taken right in front of my new place. Honestly, I didn’t know what place it would be because I hadn’t booked anything so far and my new school and family were expecting me on Sunday. 
Parque Central
So I was wandering around San Pedro. I rejected all tuk-tuk drivers’ offers because I didn’t want to be cheated at the end of my stay here. Finally, I managed to find a place where chickenbuses park. One of them was going to the capital. I was supposed to get off at the road no. 148 (whatever it meant) and look for another bus. I hesitated but at that very moment I heard a question asked by a guy with a backpack ‘A Xela?’. ‘Are you going to Xela?’ I asked a boy to be sure that I hadn’t misheard the question. He nodded. 
He appeared reliable and trustworthy for me as he was carrying a backpack so I got on the bus. A first thought did cross my mind that it was the end of my bad luck. I was about to leave San Pedro and I started meeting friendly and helpful people. The guy with a backpack was called Byron and he was a freelance guide cooperating with various travel agencies. When I met him, he was coming back from a three – day trekking from Xela to Lago de Atitlan lake. We spent the journey chatting nicely. Actually, I was listening to his stories. During two and a half an hours, he told me a lot of interesting things about Guatemala and its people and must-to-see places. I wished I had had a dictaphone to record his stories as my memory isn’t good and capacious enough to remember everything.
On the way, I turned out that the bus was going to Xela. In passing I would like to say that there was about 40 km from San Pedro to the mysterious road no. 148 and the bus had been going there for 1,5 h (the roads are really impressive in Guatemala). When we reached Xela, it was time to change a bus but I let Byron worry about it. He promised to take me to Zone 1 that is to the city centre where I could look for a hostel. And he kept his promise. We also visited one of the travel agencies he cooperated with. I had read about it in Lonely Planet before and I wanted to explore volcanoes with them. I had a preliminary agreement with the owner. After that we started looking for accommodation for me (luckily, Byron was so kind that he was carrying my heavy backpack). I knew from my lying Lonely Planet guide book that my school offers not only Spanish classes but also rooms for students so we decided to go there first. And I got a room. Later, I regretted a little that I hadn’t looked for another place but I couldn’t know that it would be so cold in my room that I would have to sleep in a fleece, jacket, hat, scarf and long-sleeved jumper and under a blanket. Although I was wearing all those clothes I was frozen to the marrow. You might say I should have put on a warmer underwear but  I don’t  think it would have changed anything. However, I am sure If I had had warm granny bloomers it would have made a huge difference. Before coming here I hadn’t thought  I could get so cold in Middle America so long johns hadn’t been on my shopping list to take with me.

The school building wasn’t nice but I knew I couldn’t judge it by appearance. The girl working there won my heart. Ilsi is a chatterbox and a crazy girl what I really like.

I invited Byron for dinner as I wanted to thank him for his help. Thanks to that,  I had also free guiding tips how to move around the city. Thanks to it, I didn’t get lost on the first day in Xela.

And the city itself? It is the second largest city of Guatemala. 
It is a typical Guatemalan city with a central market called Parque Central. Here, it is really beautiful. Because of its Roman buildings I felt as if I was in the middle of Greece. In the park, there are plenty of shoe cleaners and food stalls. The city looked deserted and sad when I saw it for the first time. 
It changed its image in the evening when the lights illuminated  and the inhabitants (especially, young people) took to the streets. It became lively and noisy. Not many tourist visit Xela that is why the prices here are lower than in the other parts of Guatemala (which is good for me). There are also not many places to see. There are Parque Central, a theatre, a tiny Zoo. You can visit a huge market place where you may buy whatever you want and take a lot of nice photos. I really liked Xela. Although it is much colder here, I prefer this place to Antigua.  

The first few days passed in a trice. I’m not going to make you get bored with stories about the school and family as I can’t complain about them. It is really good and when something is okey it is boring because there aren’t any dramatic things to tell about. Daniel is my new great teacher. I like the school. And the family? It is hard to say who belongs to the family and who doesn’t. The house is huge and every day I meet new people. 
My paradise
Rosario (that is a landlady) consists of eight people (at least she had told me that). According to my calculations, there are ten of them. I think Mrs Rosario doesn’t really know how many people live in her house as very day I can see new faces around me . Although the food is terrible (how much rice with potatoes, bread, tortilla and pasta can one eat?) and I have to buy my own food, I have my own “bedbugless’ room with a private bathroom. It is very noisy and lively here but I have earplugs so it isn’t a problem. I came to the conclusion that all that useful advice given by schools that it is worth living with a family to practise Spanish when you learn in Guatemala is rubbish. 
Frankly speaking, nobody speaks to me here. It isn’t a problem as I have a lot of conversation at school with my teacher and crazy Ilsi. After school I spend time with Shruti. Who is she? I bumped into her in the cafe where I was looking for an active wi-fi as there had been a power cut in the whole city. She is from Canada. She isn’t here to learn Spanish but to explore volcanoes. We are on the same wavelength and I must say I haven’t met such an interesting girl who I understand well for a long time. What is more, I understand her well in Spanish. Shruti speaks English which is her mother tongue (hindi as well) but she prefers to use Spanish. We had some trips together and we are going to have more of them. I’m going to tell you about that next week when I came back from my expedition to the Santiguito volcano, in the crater of which we are supposed to spend a night. The Santiguito is one of the three active volcanoes in Guatemala. You are going to be really having it!

Po awanturze w iście pythonowskim stylu i wyprowadzce z „domu pluskiew”, musiałam znaleźć jakąś drogę ucieczki z tego piekielnego miejsca. Już dwa dni wcześniej próbowałam znaleźć jakiś transport do Quetzaltenango, czyli w skrócie do Xeli. Niestety busiki turystyczne rzadką kursują na tej trasie, a w dodatku kosztują majątek. To San Pedro to dla mnie niemal jak trójkąt bermudzki – dostać się tu łatwo, ale odwrotu nie ma. W jednej agencji zgodzili się mnie zawieźć do Xeli za równowartość 160Q. Ruszyłam więc na poszukiwanie chickenbusa, choć zostałam poinformowana, że w weekendy to mogę zapomnieć o jakimkolwiek bezpośrednim autobusie. Jest tylko możliwość z przesiadkami, ale gdzie? Nie miałam pojęcia. Trochę było mi to nie w smak, bowiem z moimi dwoma wielkimi plecakami, wolałam zostać odstawiona na miejsce. Chociaż w sumie tak naprawdę nie wiedziałam, w jakie miejsce, bowiem nie miałam nic zarezerwowane, a w szkole i w nowej rodzinie spodziewali się mnie dopiero w niedzielę.

Parque Central
Pokrążyłam po San Pedro, nie dając się już tym razem skusić na tuk – tuka. Nie chciałam znów w biały dzień i na pożegnanie zostać obrabowana. W końcu znalazłam miejsce, w którym parkują chickenbusy. Jeden z nich wybierał się do stolicy i po drodze mogłam wysiąść na drodze 148 (cokolwiek to znaczyło) i tam szukać kolejnego busa. Zawahałam się, ale w tym momencie usłyszałam pytanie, zadane przez chłopaka z plecakiem: „A Xela?”. „Jedziesz do Xeli?” – zapytałam dla pewności. Chłopak przytaknął, a jako że posiadał plecak, od razu wzbudził moje zaufanie. Wsiadłam więc za nim. Pierwsza myśl, jaka mi przebiegła przez głowę, to, że jeszcze dobrze nie wyjechałam z San Pedro (ale już byłam w pojeździe, który miał mnie stamtąd zabrać), a już na mej drodze zaczęli się pojawiać życzliwi i pomocni ludzie). Byron, bo tak miał na imię mój nowy znajomy okazał się być przewodnikiem freelancerem, współpracującym z różnymi agencjami i właśnie wracał z trzydniowej pieszej wycieczki, prowadzącej z Xeli nad jezioro Lago de Atitlan. Drogę spędziliśmy, rozmawiając, a właściwie ja spędziłam ją, słuchając. Byron jak na przewodnika-zawodowca przystało raczył mnie przez dwie i pół godziny historiami o Gwatemali, jego mieszkańcach i o miejscach, które powinnam odwiedzić. Żałowałam, tylko że nie mam mojego dyktafonu, by nagrać jego opowieści. Takiej pojemnej pamięci to ja niestety nie mam. 
Miejsce spotkań młodzieży w Parque Central

Okazało się oczywiście, w momencie, w którym chcieliśmy wysiąść na owej tajemniczej drodze 148, że autobus jednak jedzie bezpośrednio do Xeli. A tak na marginesie do drogi 148 było jakieś 40 km z San Pedro i autobus jechał około półtorej godziny (posiadaczami takich właśnie świetnych dróg są mieszkańcy Gwatemali: ) Potem znów musieliśmy zmieniać autobus, ale ja się już w to nie mieszałam. Byron obiecał, że dowiezie mnie do samego centrum, do Zony 1, gdzie będę mogła poszukać jakiegoś hostelu. I jak obiecał, tak zrobił. Przy okazji, już na miejscu, wstąpiliśmy do jednej z agencji, z którą współpracuje. I dobrze się złożyło, bo ja o tej agencji czytałam w Lonely Planet i właśnie z nimi planowałam splądrować wszystkie wulkany w okolicy. Wstępnie od razu umówiłam się z właścicielem. A potem Byron, dźwigając mój olbrzymi plecak poszedł szukać ze mną hostelu. Jako że moja nowa szkoła, ma w zanadrzu również wolne pokoje (o czym dowiedziałam się z mojego kłamliwego przewodnika Lonely Planet), w którym mogą mieszkać studenci, postanowiliśmy najpierw tam szukać dla mnie noclegu. I znaleźliśmy. Wprawdzie później trochę żałowałam, że nie poszłam gdzie indziej, ale skąd mogłam przypuszczać, że nieszczelność okien i drzwi, zmusi mnie do spania w polarze, kurtce, czapce, arafatce, bluzie z długim rękawem, trzech parach skarpet, w moim śpiworze i pod kocami, a mimo wszystko i tak zamarznę na kość? Ktoś może powiedzieć, że trzeba było porządniejsza bieliznę ubrać, ale w sumie niezależnie od tego ile stringów na siebie bym założyła, to nic by to raczej nie zmieniło. Co innego, gdybym była szczęśliwą posiadaczką ciepłych „babcinych reform”. Jakoś do głowy w Ameryce Środkowej mi to jednak nie przyszło. Przed wyjazdem też raczej kalesony nie znalazła się na mojej liście rzeczy koniecznych do zabrania w tropiki.

Szkoła z wyglądu nie powaliła mnie na kolana, ale przecież nie wygląd się liczy. Za to moje serce niemal od razu zdobyła, pracująca tam dziewczyna, Ilsi – gaduła i wariatka, ale w pozytywnym znaczeniu.

Za pomoc Byronowi postanowiłam się odwdzięczyć zaproszeniem na kolację, dzięki czemu zyskałam również darmowego przewodnika po mieście i już pierwszego wieczoru wiedziałam, co gdzie i jak, unikając w ten sposób niepotrzebnego i jakże dla mnie naturalnego gubienia się pierwszego dnia w nowym mieście.

A co o samym mieście można napisać? Jest to drugie największe, po stolicy, miasto w Gwatemali. Tak jak wszystkie inne, posiada swój centralny rynek, zwany jak wszędzie Parque Central. Tu jest on jednak wyjątkowo ładny. Centrum bowiem Xeli, to w głównej mierze styl romański, który sprawił, że przez chwile poczułam się jakbym znalazła się nie w Ameryce Środkowej, a w środku Grecji. W parku, niemal w każdym kąciku porozmieszczane są stoiska czyścicieli butów, a na obrzeżach stragany z miejscowymi przekąskami. 
Miejsce pracy
Pierwszego dnia miast zrobiło na mnie wrażenie smutnego i opustoszałego. Jednak pod wieczór, gdy rozbłysły reflektory i światła, opatulające z czułością, otaczające rynek budynki, a mieszkańcy, zwłaszcza ci młodsi, tłumnie wylegli na ulice, zrobiło się znacznie żywiołowiej. Turystów tu jak na lekarstwo, co dla mnie jest ogromną zaleta tego miejsca i co oczywiście od razu przekłada się na koszty życia tu. Jest sporo taniej niż w innych miejscach. W Xeli do zwiedzania wiele nie ma. Oprócz Parque Central, budynku teatru, niewielkiego Zoo, znajdującego się w innej części miasta, można się jeszcze przejść na ogromny rynek, na którym można kupić dosłownie wszystko i oczywiście zrobić masę ciekawych zdjęć. Mimo pierwszego wrażenia, polubiłam Xelę. I choć jest zimna, to wolę ją znacznie bardziej niż Antiguę.
Kilka pierwszych dni czmychnęły w mgnieniu oka. Nie będę zanudzać opowieściami o szkole i rodzinie, bo w sumie jest całkiem dobrze, a jak jest dobrze, to znaczy, że nudno i nie ma też o czym opowiadać. Powiem tylko tyle, że wreszcie mam świetnego nauczyciela Daniela i że lubię moją szkołę. A rodzina? Właściwie nie wiem, kto w tym domu jest z rodziny, a kto nie. Dom jest wielki i codziennie niemal widzę w niej innych ludzi. Rodzina Rosario (pani domu) składa się z ośmiu osób, przynajmniej tak mi powiedziała, ale ja doliczyłam się tu ponad dziesięciu, z czego żadna nie jest tu studentem szkoły hiszpańskiego. 
Mój raj
Zastanawiam się czy Rosario w ogóle sama wie, ile osób tu mieszka, bo każdego dnia po domu kręcą się nowi ludzie. I choć karmią fatalnie (ileż można jeść ryż, z ziemniakami, chlebem, tortillą i makaronem?) i muszę sama zaopatrywać się w większość żywności, to mam swój czysty, „bezpluskwowy” pokój z prywatną łazienką. Wprawdzie przy takiej liczbie osób, o spokój i ciszę trudno, ale stopery do uszu, świetnie spełniają swoją rolę. Zapewnienia jednak wszystkich szkół o tym, że ucząc się w Gwatemali, warto mieszkać z rodziną, by móc, na co dzień praktykować język, to jeden wielki „pic na wodę – fotomontaż”, bo tu szczerze powiedziawszy mało kto ze mną rozmawia. 
Uliczny sprzedawca tacos
Nie przeszkadza mi to jednak zupełnie, bowiem przez kilka godzin dziennie konwersuję w szkole, a to za moim nauczycielem, a to z szaloną Ilsi. A po szkole czas spędzam ze Shruti. A któż to taki? Spotkana przypadkowo w kawiarni, w której podczas braku prądu w całym mieście, poszukiwałam działającego wi-fi, dziewczyna z Kanady. Nie jest studentką, a do Xeli przyjechała, bo tak jak ja chce splądrować wszystkie wulkany. Szybko się dogadałyśmy i muszę przyznać, że dawno nie spotkałam tak ciekawej dziewczyny, z którą tak dobrze bym się rozumiała. I to rozumiała w języku hiszpański, bowiem mimo że dla Shruti język angielski jest jej rodzimym (oprócz hindi), to i ona preferuje rozmowę po hiszpańsku.
 Za nami kilka wojaży, a przed nami jeszcze więcej. Ale o tym to już pewnie w przyszłym tygodniu opowiem, gdy wrócę z weekendowego wyjścia na wulkan Santiaguito, w którego kraterze mamy spędzić noc. Santiaguito jest jednym z trzech czynnych wulkanów w Gwatemali. Będzie się działo!